اثربخشي بازي مشترك والد و كودك بر كاهش تكانشگري و افزايش مهارت‌هاي اجتماعي كودكان با اختلال نارسايي توجه/بيش‌فعالي

بعضاً وجود رفتارهاي تكانشي در كودكان با اختلال نارسايي توجه/بيش ‍فعالي باعث مي‌گردد تا مشكلات اجتماعي در آنان افزايش يابد؛ كه ميزان تعامل با والد، مي‌تواند موجب افزايش توانمندي‌هاي آنان گردد. بر همين اساس پژوهش حاضر باهدف تعيين اثربخشي بازي مشترك والد و كودك بر كاهش تكانشگري و افزايش مهارت‌هاي اجتماعي كودكان با اختلال نارسايي توجه/بيش فعالي انجام پذيرفت. در اين پژوهش از روش نيمه تجربي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه استفاده شد و جامعه آماري آن را تمامي كودكان با اختلال نارسايي توجه/بيش فعالي شهر بجنورد و مادران آن‌ها در سال 1401 تشكيل دادند؛ كه 30 نفر از آنان به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند و به‌تصادف در دو گروه 15 نفره آزمايش و گواه جاي‌دهي شدند. براي هر دو گروه پيش‌آزمون، شامل مقياس تكانشگري بارت (1995) و مقياس مهارت‌هاي اجتماعي ماتسون (1983) به اجرا درآمد و گروه آزمايش به مدت 8 جلسه دوساعته به‌صورت هفتگي تحت بازي مشترك والد و كودك قرار گرفتند و گروه گواه هيچ‌گونه مداخله‌اي دريافت نكردند. هر دو گروه مجدداً پس‌آزمون را تكميل نموده و نتايج از طريق تحليل كوواريانس مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. يافته‌ها نشان داد، بازي مشترك والد و كودك در كاهش تكانشگري و افزايش مهارت‌هاي اجتماعي كودكان با اختلال نارسايي توجه/بيش فعالي مؤثر است. نتيجه اين پژوهش نشان مي‌دهد كه مي‌توان از بازي مشترك والد و كودك در كاهش مشكلات رفتاري و افزايش مهارت‌هاي اجتماعي كودكان با اختلال نارسايي توجه/بيش فعالي استفاده نمود.