اثربخشي رويكرد مبتني بر شفقت بر ناگويي هيجاني و احساس انسجام در مادران داراي فرزند كم‌توان ذهني

پژوهش حاضر باهدف اثربخشي رويكرد مبتني بر شفقت بر ناگويي هيجاني و احساس انسجام در مادران داراي فرزند كم‌توان ذهني انجام شد. مطالعه حاضر نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل همراه با پيگيري دوماهه بود. جامعه آماري، مادران داراي فرزند كم‌توان ذهني در شهر مرند بود كه از سال ‍ 1396 تا 1401 در اداره بهزيستي براي فرزندان خود پرونده معلوليت داشتند و تعداد 30 نفر از آن‌ها كه شرايط ورود به مطالعه را داشتند، به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. آموزش رويكرد مبتني بر شفقت طي 8 جلسه براي گروه آزمايش به اجرا درآمد و گروه كنترل در ليست انتظار قرار گرفتند. داده‌ها به‌وسيله مقياس ناگويي هيجاني تورنتو (1994) و احساس انسجام آنتونوسكي (1987) در سه مرحله ارزيابي جمع‌آوري و از طريق آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد درمان مبتني بر شفقت بر ناگويي هيجاني و احساس انسجام اثربخش بوده است (0.05 P). همچنين نتايج مرحله پيگيري نشان داد كه اثربخشي درمان مبتني بر شفقت بر ناگويي هيجاني و احساس انسجام مادران داراي فرزند كم‌توان ذهني پايدار بوده است. با توجه به نتايج به‌دست‌آمده، متخصصان حوزه روانشناسي و مشاوره مي‍توانند به‌منظور كاهش ناگويي هيجاني و افزايش احساس انسجام مراقبان فرزندان كم‌توان ذهني از برنامه هاي آموزشي مبتني بر رويكرد شفقت استفاده نمايند.