الگوي مبنايي تصميم‌گيري توسعه پايدار در سياست آموزشي (رويكردي جهت ارتقاي بهره‌وري)

آموزش ‌و پرورش در نهادينه كردن توسعه پايدار نقش اساسي ايفا مي‌كند. اين تحقيق كه توصيفي – پيمايشي است به دنبال شناسايي عوامل موجود در تصميم‌گيري توسعه پايدار و ميزان انحراف و وضع مطلوب در سياستگذاري آموزشي است. براي سنجش روايي پرسشنامه‌اي طراحي شده كه در مرحله اول با بهره ‌گيري از نظرات صاحب‌نظران ابهامات برطرف گرديد و در مرحله دوم با بهره از SPSS و نتايج تحليل عاملي تأييدي، سؤال‌هايي كه مقدار بار عاملي آنها بر برازش مدل تأثير داشته‌اند در مدل اندازه‌گيري باقي ماندند. همچنين در روايي همگرا با استفاده از SMART PLS معلوم شد مقدار عوامل از 0/4 بيشتر است كه روايي قابل‌قبول را نشان مي‌دهد. در سنجش پايايي هم از آلفاي كرونباخ استفاده شده و هم از سنجش پايايي تركيبي (CR) كه در هر دو، مقدار از 0/7 بالاتر بوده و نشان از وجود پايايي دارد. تلفيقي از روش‌هاي نمونه‌گيري: در دسترس، هدفمند، گلوله برفي و نظري به كار گرفته شد. جامعه آماري را كليه خبرگان و سياستگذاران آموزشي تشكيل مي‌دهند و حجم نمونه 70 نفر مي‌باشند كه 10 نفر به عنوان نمونه كيفي جهت مصاحبه عميق و 60 نفر به عنوان نمونه كمي انتخاب‌شده‌اند. نهايتاً مطابق خروجي PLS به ترتيب رتبه‌بندي مسؤوليت‌پذيري، جهت‌گيري آتي، جهت‌گيري سيستمي، مهارت‌هاي عملي و مشاركت فردي به عنوان عوامل تصميم‌گيري توسعه پايدار در سياستگذاري آموزشي شناخته شده كه مشخص گرديد بين وضع موجود و مطلوب شكافي به ميزان حدود يك واحد وجود دارد.