ديپلماسي انرژي جمهوري اسلامي ايران در آسيا ي مركزي

ديپلماسي انرژي به عنوان يكي از شاخه‌هاي ديپلماسي اقتصادي، اهميت بسزايي در مديريت انتقال منابع انرژي دارد، يعني كشورها با آگاهي از سياست‌هاي انرژي همديگر مي‌توانند با اتخاذ سياست و ديپلماسي مناسب، با يكديگر همكاري كنند. سئوال اصلي پژوهش حاضر اين است: چگونه ديپلماسي انرژي جمهوري اسلامي ايران مي‏تواند بر ظرفيت ارتقاي همكاري در آسياي مركزي تأثيرگذار باشد؟ فرضيه‏اي كه به دنبال اين سئوال مطرح مي‏شود: با به كارگيري هدفمند و سنجيده‏ ديپلماسي انرژي، ايران مي‌تواند به همكاري و همگرايي منطقه‌اي و جهاني دست بزند و از اين طريق باعث افزايش جذب سرمايه‌گذاري خارجي در صنعت انرژي شده و علاوه بر آن، با كاهش تهديدات حوزه‏ي توليد و افزايش سطح توليد و در نتيجه افزايش صادرات انرژي، به امنيت انرژي پايدار در بستر منطقه‌اي دست پيدا كند. نتايج تحقيق نشان مي‏دهد كه تحريم‌هاي بين‏المللي عليه ايران و انزواي اين كشور توسط آمريكا  در پيمان‏ها و قراردادهاي منطقه‌اي، به ويژه در حوزه‏ي انرژي، مي‏تواند آثار منفي در روابط اين كشور با آسياي مركزي و نيز قدرت‏هاي منطقه‌اي و بانفوذ (چين، روسيه، تركيه) داشته باشد. پژوهش حاضر، روش توصيفي ـ تحليلي را به عنوان روش تحقيق خود برگزيده و داده‏ها و اطلاعات را به روش كتابخانه‏اي و به طريق فيش‏برداري جمع‏آوري كرده است.