نزاع‌هاي گفتماني در ايران پساانقلابي: مطالعۀ مورديِ انتخابات رياست جمهوري

مشروعيت دولت از مسائل مهم و اساسي حكمراني است. مشروعيت باعث مي‌شود نهادهاي سياسي موجود توجيه اخلاقي پيدا كنند چرا كه مي‌خواهند نشان بدهند معطوف به تامين خيرعمومي‌اند. اين مقاله با محور قرار دادن دگرگوني گفتمان هاي سياسي پساانقلابي در پي پاسخ به اين پرسش است كه گفتمان‌هاي سياسي شكل گرفته پس از انقلاب اسلامي ايران چه نقشي در مشروعيت‌بخشي به جمهوري اسلامي داشته‌اند؟ فرضيه مقاله بر آن بوده كه نزاع هاي گفتماني انتخابات رياست جمهوري از گفتمان اصلي انقلاب تغذيه كرده‌اند و به همين دليل، به‌رغم تقابل هاي جناحي، ولي در نهايت درون گفتمان انقلاب قرار داشته‌اند و آن را تقويت كرده‌اند. مقاله با بهره‌گيري از سه‌گانه مشروعيت وبري براي گفتمان‌هاي موجود پنج‌گانه به يك تحليل استنباطي براي هر گفتمان دست يافته‌ كه هركدام از آنها بر يكي از سه‌گانه مشروعيت وبري دال‌هاي خود را مبتني و متمركز كرده‌اند. يافته‌هاي تحقيق نشان داده كه هر يك از گفتمان ها يكي از دال هاي گفتمان انقلاب را به دال مركزي خود بدل كرده، لذا در نهايت نه در تضاد با آن بلكه در راستاي تقويت گفتمان انقلاب عمل كرده‌اند. رويكرد مقاله تحليل گفتماني و جمع‌آوري اطلاعات كتابخانه‌‌‌‌‌اي است