كاوشي در ارتباط ساختاري نظريه لاكاتوش و روش ‌شناسي اسلامي

روش ‌شناسي علوم به‌ دليل اينكه نيروي محركه پيشرفت علوم به ‌شمار مي‌رود، همواره مورد توجه انديشمندان آن علوم از زمان‌هاي دور تا به امروز بوده است. در كتاب‌هاي دانشمندان قديم، روش‌شناسي هر كتابي به‌عنوان يكي از رئوس ثمانيه در ابتداي آن كتاب مورد اشاره قرار مي‌گرفته است؛ زيرا روش‌شناسي هر علمي درواقع منطق خاص آن علم است و اين منطق از شاخه‌هاي منطق عام است كه همۀ علوم در پيروي در منطق عام مشترك‌اند. انديشمندان معاصر نيز توجه بسيار جدي به مباحث روش‌شناختي در علوم مختلف، ازجمله دانش اقتصاد داشته‌اند. يكي از نظريه‌هاي روش‌شناختي كه نظر بسياري از پژوهشگران را به خود جلب كرده، روش برنامة پژوهشي است كه توسط فيلسوف علم مجارستاني به نام ايمره لاكاتوش مطرح شده است. تحقيق حاضر با روش توصيفي- تحليلي به امكان‌سنجي بهره‌گيري از نظريه لاكاتوش در تحقيقات اقتصاد اسلامي پرداخته و به اين نتيجه رسيده است كه شباهت‌هاي ساختاري مهمي، همچون مبناگرايي، برخورداري از هسته مقاوم (ابطال‌ناپذيري گزاره‌هاي مركزي) و تكثرگرايي، در روش‌شناسي اقتصاد اسلامي و روش‌شناسي لاكاتوشي وجود دارند؛ به‌گونه‌اي كه شباهت‌هاي مزبور مي‌تواند اقتصادپژوهان اسلامي را در به‌كارگيري از روش لاكاتوشي در تحقيقات و مطالعات اقتصاد اسلامي ياري رساند.