اثربخشي رويكرد بومي روان‌شناسي وحدت‌مدار بر گرايش به افسردگي و خودكشي دانشجويان پسر

هدف: پژوهش حاضر به بررسي اثربخشي رويكرد روان‌شناسي وحدت مدار بر نشانه‌هاي افسردگي و گرايش به خودكشي دانشجويان پرداخته است. روش: روش پژوهش شبه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه گواه و پيگيري سه‌ماهه است. جامعه آماري شامل 895 دانشجوي كارشناسي دانشگاه شهيد بهشتي ساكن در خوابگاه بود؛ و نمونه تحقيق به روش نمونه‌گيري هدفمند و از طريق فرم كوتاه مقياس افسردگي اضطراب تنيدگي و پرسش‌نامه افكار خودكشي بك، غربال و از ميان 200 دانشجوي مستقر در خوابگاه، 20 دانشجوي داراي گرايش به افسردگي و خودكشي انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايشي و گواه گمارده شدند. گروه آزمايش در شانزده جلسه شامل ده جلسۀ يك ساعت و نيمه فردي در كلينيك خانواده و كودك دانشگاه شهيد بهشتي و شش جلسه تمرين در خوابگاه شركت داده شدند؛ و گروه گواه در ليست انتظار قرار گرفت. جهت بررسي اثر مداخله، همه دانشجويان يك‌بار پس از مداخله و سه ماه پس از مداخله مورد ارزيابي قرار گرفتند. براي تحليل داده‌ها از آزمون ناپارامتريك يو من ويتني استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد آموزش مبتني بر روان‌شناسي وحدت مدار بر افسردگي (U= 15, P= 0.02) و گرايش به خودكشي (0.019=p، 14.5=U) اثر داشته است و اين اثر در مرحله پيگيري سه‌ماهه پايدار مانده است. نتيجه‌گيري: رويكرد روان‌شناسي وحدت مدار با ارتقا نگرش و يكپارچه كردن تجارب زندگي و پذيرش واقعيت احساس تعلق و معنا در زندگي، منجر به كاهش نشانه‌هاي افسردگي و گرايش به خودكشي دانشجويان مي ‌شود.