ارائه مدل گرايش به رفتارهاي پرخطر بر اساس جو عاطفي خانواده و واكنش‌پذيري بين‌فردي: نقش ميانجي‌ گر بي‌تفاوتي ‌اخلاقي

هدف: گرايش به رفتارهاي پرخطر يكي از ناسازگاري‌هاي رفتاري دوران نوجواني به‌شمار مي‌رود. اين پژوهش با هدف ارائه مدل گرايش به رفتارهاي پرخطر بر اساس جو عاطفي خانواده و واكنش‌پذيري بين‌فردي: نقش ميانجي‌گر بي‌تفاوتي‌اخلاقي انجام شد. روش: روش پژوهش مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه‌آماري تمامي دانش‌آموزان مقطع متوسطه در دامنه سني بين 16 تا 18 سال شهر گرگان در سال تحصيلي 1402-1401 بودند. تعداد 280 نفر به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي بعنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه‌هاي گرايش به رفتار پرخطر زاده‌محمدي (1390)، جو عاطفي‌خانواده هيل‌برن (1964)، واكنش‌پذيري بين‌فردي ديويس (1983) و بي‌تفاوتي‌اخلاقي كاپرارا (2006) بود. جهت تحليل داده‌ها از ماتريس همبستگي، تحليل مسير و شاخص‌هاي نكويي برازش با نرم‌افزار LISREL 8.3 استفاده شد. يافته‌ها: نتايج حاصل از روابط مستقيم متغيرهاي پژوهش نشان داد كه بين جو عاطفي خانواده و واكنش‌پذيري بين‌فردي با گرايش به رفتارهاي پرخطر رابطه منفي و معنادار وجود دارد (0.05 P). همچنين جو عاطفي خانواده و واكنش‌پذيري بين‌فردي علاوه بر تاثير مستقيم، از طريق بي‌تفاوتي‌اخلاقي اثر غيرمستقيم منفي و معنادار دارند. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش حاكي از آن است كه با افزايش جوعاطفي خانواده و واكنش‌پذيري بين‌فردي گرايش به رفتارهاي پرخطر كاهش پيدا كرده و كاهش بي‌تفاوتي‌اخلاقي منجر به افزايش گرايش به رفتارهاي پرخطر در نوجوانان مي‌شود.