رابطه والدگري هليكوپتري با سازگاري تحصيلي: نقش واسطه‌اي اضطراب در دانشجويان

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي رابطة بين والدگري هليكوپتري و سازگاري تحصيلي با نقش واسطه‌ اي اضطراب در بين دانشجويان بود. روش: روش پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه مورد مطالعه شامل تمامي 17000دانشجوي دانشگاه شهيد بهشتي در سال تحصيلي 1399-1400 بود كه از اين جامعه تعداد 335 دانشجو با استفاده از روش نمونه ‌گيري تصادفي خوشه‌ اي چندمرحله ‌اي انتخاب شد. به منظور جمع آوري داده ‌ها از پرسشنامه والدگري هليكوپتري (پيستلا، ايزو، ايزولانيا، اورنو و بايوكو ،2020)، مقياس سازگاري تحصيلي (بيكر و سرياك، 1984) و پرسشنامه اضطراب (بك، 1988) استفاده گرديد. داده ‌هاي جمع آوري شده با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون و مدل سازي معادلات ساختاري با كمك نرم افزار اسمارت پلاس وspss25 تحليل شدند. يافته‌ ها: يافته ‌هاي پژوهش حاكي از رابطة مثبت و معنادار بين والدگري هليكوپتري و اضطراب بود (0.01 P). همچنين بين اضطراب و سازگاري تحصيلي نيز رابطة منفي و معنادار وجود داشت (0.01 P). اما بين والدگري هليكوپتري و سازگاري تحصيلي رابطه مستقيم و معناداري به دست نيامد ولي رابطه غير مستقيم بين آن ها از طريق اضطراب معنادار بود. نتيجه ‌گيري: در نتيجه مي ‌توان گفت كه والدگري هليكوپتري اگرچه به صورت مستقيم بر سازگاري و عملكرد تحصيلي دانشجويان تاثيرگذار نيست اما با ايجاد تنش و اضطراب به صورت غيرمستقيم مي‌ تواند جنبه‌ هاي متعددي از زندگي دانشجويان را تحت تاثير قرار دهد. بنابراين آگاهي بخشي به والدين و مشاوران در مورد تاثيرات منفي و مخرب اين سبك از والدگري در زمينه تحصيلي و روانشناختي فرزندان از طريق كارگاه ‌هاي آموزشي و رسانه‌ هاي جمعي ضروري به نظر مي‌ رسد.