اثربخشي درمان مبتني بر كارآمدي هيجاني بر سرسختي روان‌شناختي و فرسودگي والد گري مادران داراي فرزند مبتلا به اتيسم

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان مبتني بر كارآمدي هيجاني بر سرسختي روان‌شناختي و فرسودگي والدگري مادران داراي فرزند مبتلا به اتيسم بود. روش: مطالعه حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كلية مادران داراي كودك مبتلا به اختلال طيف اتيسم مراجعه‌كننده به آموزشگاه دست‌هاي مهرباني (دريا) شهر اصفهان در سال ۱۴۰۱ بودند. از ميان آن‌ها نمونه‌اي به حجم ۳۰ نفر به روش نمونه‌گيري هدفمند بر اساس ملاك‌هاي ورود و خروج انتخاب و به‌تصادف در دو گروه مداخله و كنترل جايگزين شدند (هر گروه ۱۵ نفر). هر دو گروه آزمودني قبل و بعد از مداخله و ۲ ماه بعد، در مرحله پيگيري به ابزارهاي پژوهش شامل پرسش‌نامه سرسختي روان‌شناختي كوباسا، مدي و كاهن (۱۹۸۲) و پرسش‌نامه فرسودگي والدگري رزكام، برياندا و ميكولاژاك (۲۰۱۸) پاسخ دادند. آزمودني‌هاي گروه مداخله تحت درمان مبتني بر كارآمدي هيجاني در ۸ جلسه ۲ ساعت قرار گرفتند، اما بر گروه كنترل مداخله‌اي صورت نگرفت. داده‌هاي پژوهش با استفاده از تحليل كوواريانس چندمتغيره مورد تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: درمان مبتني بر كارآمدي هيجاني بر سرسختي روان‌شناختي و فرسودگي والدگري اثربخش بوده و اثر اين تغيير تا مرحله پيگيري پايدار مانده است (0/05 p). نتيجه‌گيري: مي‌توان از درمان مبتني بر كارآمدي هيجاني جهت افزايش سرسختي روان‌شناختي و كاهش فرسودگي والدگري در مادران داراي فرزند مبتلا به اتيسم استفاده نمود.