تأثير كاربرد برخي كودهاي شيميايي و آلي و تنش خشكي بر فعاليت آنزيم‌هاي سوپراكسيد دسموتاز، پراكسيداز و پروتئين محلول كل در انگور رقم ’بيدانه قرمز‘

تنش خشكي يكي از مهم ترين عوامل محدودكننده عملكرد و كيفيت گياهان است. در اين پژوهش تأثير تنش خشكي و كاربرد برخي كودهاي شيميايي و آلي بر فعاليت برخي آنزيم هاي آنتي اكسيداني برگ انگور ’بيدانه قرمز‘ در گلخانه بررسي شد. اين آزمايش به صورت فاكتوريل در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي با تيمارهاي كودي: شاهد، سولفات پتاسيم (1250 ميلي گرم بر كيلوگرم)، كمپوست (پنج درصد وزني) و بايوچار (ده درصد وزني) در شرايط بدون تنش و تنش خشكي (به ترتيب 40 و 80 درصد رطوبت ظرفيت زراعي) در چهار تكرار انجام شد. فعاليت آنزيم هاي سوپراكسيد دسموتاز و پراكسيداز و مقدار پروتئين محلول كل برگ انگور اندازه گيري شدند. يافته ها نشان داد كه اثر متقابل تنش خشكي و تيمار كودي بر فعاليت آنزيم هاي سوپراكسيد دسموتاز و پراكسيداز و مقدار پروتئين محلول كل برگ انگور معني دار بود (P 0.01). در شرايط تنش خشكي، بين تيمارهاي كودي، فعاليت آنزيم سوپراكسيد دسموتاز در تيمار سولفات پتاسيم به طور معني داري كمتر از تيمارهاي كمپوست (19.2 درصد) و بايوچار (21.1 درصد) بود (P 0.01). در شرايط تنش خشكي، فعاليت آنزيم پراكسيداز در تيمار كمپوست به طور معني داري (P 0.01) بيشتر از تيمار سولفات پتاسيم (50 درصد) بود و با تيمار بايوچار اختلاف معني داري نداشت. بيشترين پروتئين محلول كل در تيمار بايوچار نسبت به شاهد (با افزايش دو برابري) ديده شد. افزايش پروتئين محلول كل برگ انگور با كاربرد بايوچار در شرايط تنش خشكي به افزايش فعاليت آنزيم هاي سوپراكسيد دسموتاز و پراكسيداز و قابليت جذب عناصر غذايي پر مصرف و كم مصرف نسبت داده شد. بنابراين به منظور توصيه كودي در شرايط مشابه از نظر نوع خاك، سن و رقم انگور و نوع بايوچار، كاربرد بايوچار سپس كمپوست و در پايان سولفات پتاسيم پيشنهاد مي شود.