تاثير رفتاردرماني ديالكتيكي بر تنظيم هيجان، تكانشگري و شاخص توده بدن دختران نوجوان چاق يا داراي اضافه وزن

سابقه و هدف: چاقي دوران نوجواني علاوه بر سلامتي اين دوران، به دليل اينكه شاخص تعيين كننده چاقي در بزرگسالي مي باشد؛ از اهميت برخوردار است. لذا پژوهش حاضر با هدف تعيين تاثير رفتاردرماني ديالكتيكي بر تنظيم هيجان، تكانشگري و شاخص توده بدن دختران نوجوان چاق يا داراي اضافه وزن انجام گرفت. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع كارآزمايي باليني تصادفي همراه با پيش‌آزمون- پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه پژوهش شامل دانش آموزان دختر 15–13 سال، داراي اضافه وزن و چاق در شهر كاشان در سال تحصيلي 98–97 بود. از طريق نمونه گيري مبتني بر هدف 40 نفر انتخاب شدند و به طور تصادفي در دو گروه مداخله و كنترل تخصيص يافتند. افراد پرسشنامه هاي تنظيم هيجان و تكانشگري را تكميل نمودند و شاخص توده بدني آنها نيز مورد ارزيابي قرار گرفت. گروه مداخله تحت رفتاردرماني ديالكتيكي قرار گرفتند و گروه كنترل، درماني دريافت نكردند. نتايج: رفتاردرماني ديالكتيكي ميانگين نمرات دشواري در تنظيم هيجان (F=7.36, P 0.01) و شاخص توده بدن (F=9.15, P 0.001)را به طور معناداري در مقايسه با گروه كنترل كاهش داد؛ اما ميانگين نمرات تكانشگري در گروه درمان تفاوت معناداري با گروه كنترل نداشت(F=1.52, P 0.05). نتيجه گيري: با توجه به نتايج ذكر شده مي توان DBT را به عنوان يك رويكرد درماني موثر براي كاهش دشواري در تنظيم هيجان و شاخص توده بدن در نوجوانان چاق يا داراي اضافه وزن در نظر گرفت.