مقايسه خستگي، كيفيت زندگي و عملكرد ريوي در بهبوديافتگان كوويد-19 و افراد سالم

سابقه و هدف: بيماران بهبوديافته از كوويد-19 از علائم ماندگاري مانند اختلالات جسمي و رواني متعدد رنج مي برند. به نظر مي رسد اين شرايط مي تواند فعاليت هاي روزمره زندگي بهبوديافتگان را مختل كند. بنابراين هدف از مطالعه حاضر، مقايسه خستگي، كيفيت زندگي و عملكرد ريوي بهبوديافتگان كوويد-19 با افراد سالم بود. مواد و روش‏ ها: تعداد 25 بهبوديافته كوويد-19 ترخيص شده از بيمارستان هاي شهر قم و 25 فرد سالم در سال 1400، ارزيابي شدند. معيار ورود افراد سالم؛ نتيجه تست PCR منفي و دامنه سني 35 تا 59 سال، و براي بهبوديافتگان؛ حداقل يك هفته بستري در بيمارستان به علت ابتلا به كوويد-19 بود. شدت خستگي با استفاده از پرسش نامه سنجش شدت خستگي (FSS)، كيفيت زندگي از طريق پرسش نامه 36 سوالي (Sf-36) و عملكرد ريوي از طريق اسپيرومتري ارزيابي شد. بررسي مقايسه ميانگين داده هاي دو گروه از آزمون يومن ويتني و تي مستقل در نرم افزار آماري SPSS نسخه 27 انجام شد.    نتايج: در خستگي (0/001 P)، مقياس كل كيفيت زندگي (0/001 P)، سلامت بدني (0/001 P) سلامت رواني (0/002=P)، زيرمقياس عملكرد بدني (0/001 P)، محدوديت ناشي از عملكرد بدني (0/001 P)، انرژي و شادابي (0/000=P)، عملكرد اجتماعي (0/001 P)، درد (0/001 P) و همچنين عملكرد ريوي شاخص هاي FVC (P 0.001) و FEV1 (P 0.001) بين گروه بهبوديافتگان و سالم تفاوت معناداري وجود داشته است. اما در نسبت FEV1/FVC (P=0.170) و زيرمقياس هاي محدوديت ناشي از مشكلات عاطفي (0/816=P) و بهزيستي رواني (0/159=P) بين دوگروه تفاوت معناداري مشاهده نشد.      نتيجه ‏گيري: بهبوديافتگان از كوويد-19، با كاهش كيفيت زندگي، افزايش خستگي و اختلال عملكرد ريوي بيشتري نسبت به همسالان سالم خود روبرو هستند.