ارتباط بين پلي مورفيسم rs896854ژنtp53inp1 و ديابت نوع 2 در شهر دليجان

سابقه و هدف: مطالعات مهندسي ژنتيك بر روي ژن tp53inp1 مشخص كرده كه اختلال ميتوفاژي ميتوكندري هاي ناكارآمد، منبع اصلي استرس اكسيداتيو مزمن بوده و منجر به افزايش استعداد ابتلا به ديابت مي‌شود. هدف اين مطالعه ارزيابي ارتباط پلي مورفيسم rs896854 در ژنtp53inp1 و ديابت نوع 2 بود. مواد و روش ها: در اين مطالعه موردي-شاهدي، نمونه هاي خون از 124 فرد بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 و 100 فرد سالم از ساكنان شهر دليجان، استان مركزي تهيه شد. پس از استخراج DNA ژنومي با روش Salting out، جايگاه rs896854 در ژن tp53inp1 با استفاده از روش  Tetra-Primer Arms-PCRارزيابي گرديد. نتايج: فراواني ژنوتيپ هاي TT، CC، TC به ترتيب در گروه بيمار 13، 29 و 58 درصد و در گروه كنترل 12، 17 و 71 درصد بودند. به علاوه فراواني آلل هاي T و C به ترتيب در گروه بيمار 42 درصد و 58 درصد و در گروه كنترل 47.5 درصد و 52.5 درصد بود. آناليز آماري با آزمون مربع كاي مشخص نمود كه پلي مورفيسم rs896854 در ژن tp53inp1، ارتباط معناداري با بروز ديابت در جمعيت مورد مطالعه نداشت (0/05 P). نتيجه گيري: طبق يافته‌هاي مطالعه حاضر، وجود آلل T يا C در جايگاه  rs896854در ژن tp53inp1، با احتمال ابتلا به ديابت نوع 2 ارتباط معني‌داري نداشت. براي تائيد اين يافته‌ها، نياز به بررسي بيشتر در جمعيت هاي مختلف با حجم نمونه بالاتر، ضروري است.