اولويت‌بندي خطرپذيري لرزه اي دهستان‌هاي استان چهارمحال و بختياري در راستاي برنامه‌هاي مقاوم سازي ساخت وساز روستايي

مقاوم سازي ساخت و سازهاي روستايي يكي از راه هاي كاهش خطرپذيري لرزه اي است. لرزه خيزي در مناطق مختلف كشور با توجّه به ميزان آسيب پذيري و همچنين موقعيت جغرافيايي و زمين شناسي متفاوت است. مكان هاي روستايي به خاطر خصوصيات مختلف نظير موقعيت جغرافيايي، محدوديت منابع اقتصادي و اجتماعي، آسيب پذيري ساختمان ها و زيرساخت ها در موقع وقوع بحران ها به ويژه زلزله آسيب پذيري بيشتري دارند. شناسايي آسيب پذيري مناطق روستايي با در نظرگرفتن شاخص هاي مخلتف لرزه اي مي تواند برنامه هاي مقاوم سازي ساخت و ساز روستايي را هدفمند نموده و آن را به توسعه پايدار نزديك تر نمايد. هدف از مطالعه حاضر، اولويت بندي دهستان هاي استان چهارمحال و بختياري بر مبناي شاخص هاي لرزه اي براي مقاوم سازي ساخت و سازهاي روستايي است. روش پژوهش بر مبناي شاخص هاي مختلف لرزه اي، تحليلي است كه نتايج حاصل از آن كاربردي بوده و مي تواند براي ساير نقاط نيز مورد استفاده قرار گيرد. تجزيه و تحليل داده ها در محيط نرم افزاري ARCGIS  انجام شده است. دهستان هاي استان چهارمحال و بختياري با استفاده از 5 شاخص فاصله از گسل، تراكم گسلش، تراكم زمين لرزه هاي خرد و متوسط و بزرگ، فاصله از زمين لرزه هاي بزرگ و شتاب مبناي طرح بررسي شده و بر اساس نتايج حاصل، نقشه هاي پهنه بندي براي هر شاخص لرزه اي تهيه شده است كه مي تواند در برنامه ريزي هاي مقاوم سازي ساخت و ساز روستايي مورد استفاده قرار گيرد. بر اساس شاخص لرزه اي شتاب مبناي طرح، دهستان هاي لار، هوره، مرغملك، زاينده رود جنوبي، وردنجان، بارز و سامان در اولويت اول برنامه هاي مقاوم سازي ساخت و ساز روستايي قرار دارند.