اثربخشي آموزش حل مسائل كلامي مبتني بر طرحواره بر بهبود كاركردهاي اجرايي دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري ويژه با آسيب رياضي

هدف پژوهش حاضر، ارزيابي اثربخشي آموزش حل مسائل كلامي مبتني بر طرحواره بر بهبود كاركردهاي اجرايي (حافظۀ كاري و بازداري) دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري ويژه با آسيب رياضي بود. اين پژوهش نيمه‌آزمايشي با پيش‌آزمون و پس‌آزمون و داراي گروه كنترل بود. از جامعۀ دانش‌آموزان پسر دورۀ ابتدايي شهر تبريز در سال تحصيلي 1400-1399 كه اختلال يادگيري ويژه داشتند، به روش هدفمند 30 دانش‌آموز پايۀ دوم و سوم با اختلال يادگيري رياضي انتخاب شدند و در دو گروه 15 نفري به‌صورت تصادفي قرار گرفتند. قبل از شروع آموزش، نمرات پيش‌آزمون از گروه‌هاي مورد مطالعه اخذ شد. سپس گروه آزمايش در 14 جلسۀ 45 دقيقه‌اي در طول دو ماه، برنامۀ حل مسائل كلامي مبتني بر طرحواره را آموزش ديد، اما گروه كنترل چنين آموزشي را دريافت نكرد. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامۀ كاركردهاي اجرايي (BRIEF)، آزمون رياضي كي‌مت (Key Math)، آزمون هوش وكسلر (WISC-IV) و بستۀ آموزش حل مسائل كلامي مبتني بر طرحواره (SBI) بود. بعد از اتمام آموزش، نمرات پس‌آزمون اخذ و به روش كوواريانس چندمتغيره تحليل شد. نتايج نشان داد آموزش مبتني بر طرحواره، بر مؤلفه‌هاي كنترل بازداري و حافظۀ كاري در سطح 0.01 P تأثير منفي دارد. براساس نتايج، پيشنهاد مي‌شود از آموزش مبتني بر طرحواره براي بهبود مشكلات رياضي دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري ويژه در مدارس و مراكز اختلال يادگيري استفاده شود.