اثربخشي آموزش مهارت‌هاي ذهن‌آگاهي بر شايستگي اجتماعي و ناگويي خلقي كودكان با علائم اختلال اضطراب

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش مهارت‌هاي ذهن‌آگاهي بر شايستگي اجتماعي و ناگويي خلقي كودكان با علائم اختلال اضطراب انجام شد. پژوهش نيمه‌آزمايشي (با گروه آزمايش و گواه) با طرح سه‌مرحله‌اي (پيش‌آزمون-پس‌آزمون-پيگيري) و دورۀ پيگيري دوماهه بود. جامعۀ آماري شامل كودكان داراي اختلال اضطراب بود كه در پايۀ چهارم و پنجم دبستان در سال تحصيلي 1401-1400 در شهر تهران مشغول به تحصيل بودند. تعداد 36 كودك (21 دختر و 15 پسر) با اختلال اضطراب به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به شيوۀ تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و گواه جاي‌دهي شدند. كودكان گروه آزمايش آموزش مهارت‌هاي ذهن‌آگاهي را در ده جلسۀ 75 دقيقه‌اي دريافت كردند. در اين پژوهش از مقياس اضطراب كودكان (CIQ)، پرسشنامۀ ناگويي خلقي (AQ) و مقياس شايستگي اجتماعي (SCS) استفاده شد. داده‌ها با تحليل واريانس آميخته با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS-23 تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد آموزش مهارت‌هاي ذهن‌آگاهي بر شايستگي اجتماعي (0001 P؛ 0.55=Eta؛ 42.39=F) و ناگويي خلقي (0001 P؛ 0.53=Eta؛ 38.16=F) كودكان با علائم اختلال اضطراب تأثير معنادار دارد. براساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت آموزش مهارت‌هاي ذهن‌آگاهي، با بهره‌گيري از كسب آگاهي از هيجانات، آگاهي از اعمال پنج حس اصلي بدن و به‌كارگيري ذهن‌آگاهي در زندگي روزمره مي‌تواند روشي كارآمد درجهت بهبود شايستگي اجتماعي و كاهش ناگويي خلقي در كودكان با علائم اختلال اضطراب باشد.