اثربخشي درمان شناختي مبتني بر ذهن‌آگاهي بر اعتمادبه‌نفس و تاب‌آوري مادران داراي دانش‌آموز آهسته‌گام

هدف پژوهش حاضر، تعيين اثربخشي درمان شناختي مبتني بر ذهن‌آگاهي بر اعتمادبه‌نفس و تاب‌آوري مادران داراي دانش‌آموز آهسته‌گام بود. پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون به‌همراه گروه كنترل بود. جامعه پژوهش متشكل از 99 مادر داراي دانش‌آموز پسر آهسته گام بود كه فرزندان آن‌ها در سال تحصيلي 1400- 1399 در مدرسه كودكان استثنايي گلشن در شهر شيراز مشغول به تحصيل بودند. حجم نمونه شامل 16 مادر بود كه به روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند و به‌طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند. درمان‌جويان در گروه آزمايش، درمان را در 8 جلسه دريافت كردند. داده‌ها به‌وسيلۀ پرسشنامۀ عزت‌نفس روزنبرگ (SES) و پرسشنامۀ تاب‌آوري كانر و ديويدسون (CD-RIS) جمع‌آوري شدند. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از تحليل كوواريانس در نرم‌افزار SPSS نسخۀ 22 انجام شد. يافته‌ها نشان داد كه بين ميانگين نمرات اعتمادبه‌نفس و تاب‌آوري در دو گروه تفاوت معناداري وجود داشت (P≤0.05)، اعتمادبه‌نفس و تاب‌آوري افزايش يافتند و مداخله آن‌ها را با ميزان تأثير 87.5 و 89.3 درصد بهبود بخشيد. بر اين اساس، شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي موجب افزايش اعتمادبه‌نفس و تاب‌آوري در مادران داراي دانش‌آموز آهسته‌گام مي‌شود. از اين‌رو مي‌تواند به‌عنوان درمان كاربردي در كلينيك‌ها و مراكز درماني استفاده شود.