اثربخشي روان‌درماني مثبت‌نگر بر رفتارهاي ارتقادهندۀ سلامت و سرمايه‌هاي روان‌شناختي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي روان‌درماني مثبت‌نگر بر رفتارهاي ارتقادهندۀ سلامت و سرمايه‌هاي روان‌شناختي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو انجام گرفت. روش پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه و دورۀ پيگيري دوماهه بود. جامعۀ آماري پژوهش شامل بيماران مبتلا به ديابت نوع دو شهرستان شهرضا در فصل تابستان سال 1400 بود. در اين پژوهش، 34 بيمار مبتلا به ديابت نوع دو (18 مرد و 16 زن) با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و گواه جاي‌دهي شدند. گروه آزمايش مداخلۀ روان‌درماني مثبت‌نگر را طي دو ماه و نيم در هشت جلسۀ 75 دقيقه‌اي دريافت كردند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده شامل پرسشنامۀ رفتارهاي ارتقادهندۀ سلامت (HPBQ) و پرسشنامۀ سرمايه‌هاي روان‌شناختي (CPQ) بود. داده‌ها به شيوۀ تحليل واريانس آميخته با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS-23 تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد روان‌درماني مثبت‌نگر بر رفتارهاي ارتقادهندۀ سلامت و سرمايه‌هاي روان‌شناختي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو تأثير معنادار دارد (0.0001 p). براساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت روان‌درماني مثبت‌نگر با بهره‌گيري از فنوني مانند چشم‌انداز مثبت به زندگي و آموزش خوش‌بيني و اميد به آينده مي‌تواند به‌عنوان درماني كارآمد براي بهبود رفتارهاي ارتقادهندۀ سلامت و سرمايه‌هاي روان‌شناختي بيماران مبتلا به ديابت نوع به‌كار رود.