اثربخشي طرحواره‌درماني بر اضطراب كودكان مبتلا به سرطان به روش برخط

هدف پژوهش حاضر، تعيين اثربخشي طرحواره‌درماني بر اضطراب كودكان مبتلا به سرطان شهر اصفهان به روش برخط بود. پژوهش حاضر از نوع پژوهش‌هاي مورد منفرد با طرح تجربي تك‌آزمودني ABA همراه با خط پايۀ چندگانه و پيگيري بود. جامعۀ آماري پژوهش شامل تمامي كودكان مبتلا به سرطان تحت پوشش مؤسسۀ محك شهر اصفهان در سال 1399 بودند كه از بين آن‌ها سه نفر به‌صورت هدفمند انتخاب شدند و پرسشنامۀ اضطراب كودكان اسپنس (SCAS) و پرسشنامۀ طرحوارۀ كودكان ريجكبوار و دبو (SIC) طي سه جلسه خط پايه (A) روي آنان اجرا شد. پس از آن افراد طي هشت جلسۀ 60 دقيقه‌اي به‌صورت برخط تحت مداخلات طرحواره‌درماني (B) و يك ماه پس از اتمام مداخلات طي سه جلسه تحت پيگيري (A) قرار گرفتند. درنهايت براي تجزيه و تحليل داده‌ها از تحليل ديداري نمودارها با شاخص‌هاي روند، ثبات، درصد داده‌هاي غيرهمپوش (PND)، درصد داده‌هاي همپوش (POD)، درصد بهبودي (MPI) و درصد كاهش نمرات (MPR) استفاده شد و داده‌ها با نرم‌افزار SPSS-20 تجزيه و تحليل شدند. براساس نتايج، ميانگين نمرات اضطراب در آزمودني‌هاي 1، 2 و 3 از مرحلۀ خط پايه تا مداخله و پيگيري، كاهش داشت. همچنين درصد بهبودي و درصد كاهش نمرات اضطراب در آزمودني 1 به‌ترتيب 9 درصد و 8 درصد، در آزمودني 2 به‌ترتيب 10 درصد و 11 درصد، و در آزمودني 3 به‌ترتيب 10 درصد و 11 درصد بود؛ بنابراين مي‌توان از طرحواره‌درماني به‌صورت برخط به‌عنوان يك روش مداخله‌اي براي كاهش اضطراب كودكان مبتلا به سرطان استفاده كرد.