بررسي رابطه تمايزيافتگي خود و سبك‌ هاي حل تعارض زوجي با نقش ميانجي راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان در زنان متأهل شهر اصفهان

سلامت خانواده به تداوم و سلامت رابطه زوجي بستگي دارد و اين رابطه هسته مركزي نظام خانواده است. پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه تمايزيافتگي خود و سبك‌هاي حل تعارض زوجي با نقش ميانجي راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان در زنان متأهل شهر اصفهان انجام گرفت. در اين پژوهش از روش توصيفي‌هم‌بستگي از نوع مدل‌يابي معادله‌هاي ساختاري استفاده شد. جامعه آماري شامل زنان متأهل شهر اصفهان در سال 1401 بود كه با شيوه نمونه‌گيري در دسترس، تعداد دويست زن متأهل انتخاب شدند.  ابزار جمع‌آوري اطلاعات شامل پرسش‌نامه استاندارد سبك‌هاي حل تعارض (رحيم، 1983)، پرسش‌نامه تمايزيافتگي خود (اسكورون و فرايدلندر1، 1998) و پرسش‌نامه تنظيم شناختي هيجان (گارنفسكي2 و همكاران، 2002) بود. به منظور تجزيه‌ و تحليل داده‌ها از روش مدل‌يابي معادله‌هاي ساختاري با رويكرد تحليل مسير توسط نرم‌افزار spss26 و براي تحليل روابط واسطه‌اي نيز از روش بوت استرپ در برنامه Amos24 استفاده شد. يافته‌ها نشان داد كه بين تمايزيافتگي خود و راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان، بين تمايزيافتگي خود و سبك‌هاي حل تعارض زوجي و نيز بين راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان و سبك‌هاي حل تعارض زوجي در زنان متأهل رابطه معناداري وجود دارد (p 0.001 ). درنهايت، راهبردهاي سازگارانه و ناسازگارانه تنظيم شناختي هيجان در رابطه بين تمايزيافتگي خود و سبك‌هاي حل تعارض زوجي در زنان متأهل نقش ميانجي داشت (p 0.001). در مجموع، يافته‌هاي اين پژوهش نشان داد افراد تمايزيافته‌اي كه از تنظيم هيجان‌هاي سازگارانه در تعارض‌هاي زناشويي استفاده مي‌كنند، در صورت روبه‌رو شدن با تجارب هيجاني دشوار قادرند كه به اندازه كافي اين هيجان‌ها را مديريت كنند و تعارض‌هاي زناشويي را كاهش دهند.