رابطه ساختاري والدگري ذهن‌ آگاه و فرسودگي والديني: نقش واسطه‌اي استرس والدگري مادران

پژوهش‌هاي اندكي كه در سال‌هاي اخير به مطالعه تجربه فرسودگي والدين ايراني پرداخته‌اند، اقدام قابل توجهي در خصوص تدوين و آزمون مدل‌هاي مفهومي و گمانه‌زني درباره متغيرهاي واسطه مرتبط با فرسودگي والدين انجام نداده‌اند. ازهمين‌رو، مطالعه حاضر با هدف بررسي نقش واسطه‌اي استرس والدگري در رابطه ميان والدگري ذهن‌ آگاه مادران با تجربه فرسودگي والديني آن‌ها انجام شده است. پژوهش حاضر، يك مطالعه توصيفي‌مقطعي، و جامعه آماري آن شامل مادراني بود كه در سـال تحصيلي 1400-1399 داراي فرزند پيش‌دبستاني بوده‌اند. نمونه آماري نيز شامل 369 مادري است كه با تكميل پرسش‌نامه‌هاي آنلاين در اين پژوهش مشاركت كرده‌اند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسش‌نامه‌ فرسودگي والديني (PBA)، فرم كوتاه شاخص استرس والدگري (PSI) و پرسش‌نامه والدگري ذهن‌آگاهانه (MIPQ) بود. براي بررسي مدل مفهومي پژوهش نيز از الگوي معادلات ساختاري استفاده شده است. يافته‌ها نشان ‌داد كه والدگري ذهن‌آگاه فقط با واسطه استرس والدگري مادران مي‌تواند نزديك به 78 درصد از واريانس فرسودگي والديني را تبيين كند؛ اما داراي اثر مستقيم بر فرسودگي والديني نيست. يافته‌هاي پژوهش حاضر علاوه بر فراهم كردن درك بهتري درباره فرسودگي والديني، مي‌تواند در مداخله‌هاي آموزشي يا درماني معطوف به كاهش فرسودگي والديني نيز سودمند باشند.