ليواني پر از موسيقي (جُستاري در شاعرانه‌هاي داستان‌ بيژن نجدي)

پژوهشگران عرصه‌هاي گوناگون ادبي و ازجمله حوزه ادبيّات فارسي معاصر، همواره براي دريافت پاسخي قانع‌كننده يا طرح پرسش و ايده‌اي و حتّي اقناع و لذّت دريافت، با تحقيق و تأمّل دقيق و علمي، به لايه‌هاي مرموز و پيچيدۀ دروني آثار، انديشه‌ها و ديدگاه‌هاي خالق اثر نفوذ‌ مي‌كنند و در اين ‌كاوش به جست‌و‌جوي دريچه‌هايي نو براي ورود به دنياي با‌عظمت و رمزآلود متون ادبي‌اند. ادبيّات داستاني معاصر و به‌دنبال آن، داستان كوتاه با همة فرازو‌‌فرودها، تنوّع، پيچيدگي و جنبه‌هاي غامض، سهم بيش‌تري را از اين پژوهش‌ها به‌خود اختصاص داده است. هدف از اين مقاله كه به شيوه اسنادي ‌ـ ‌توصيفي و تا‌اندازه‌اي تحليل محتوا انجام پذيرفته است، واكاوي داستان‌هاي كوتاه بيژن نجدي و پژوهش در اختصاصات نگارش ادبي اين نويسنده صاحب سبك است. آثار نجدي با گزينش زباني نرم، سايشي و تأثيرگذار و نزديك به شعر، ظرفيّت‌هاي درخورتوجّهي براي كندوكاو دارند. اين مقاله سرانجام به اين نتيجه مي رسد كه بيژن نجدي با برخورداري از ذوق و تخيّل سرشار، از يك‌سو، با بهره‌گيري از انواع صُوَر خيال، تصاوير نو، موسيقي كلامي مطابق خوانش تمهيد و صناعات در نظريه صورتگرايان و از سوي ديگر، با برجسته‌سازي‌ها و آشنايي‌زدايي‌هاي پيوسته و ديگر ظرفيّت‌هاي زيبايي‌شناختي و  فاصله‌گرفتن بسيار زياد از زبان معمول روزمره و خودكار، درپي شيوه‌‌اي تازه است كه مي‌توان آن را «زبانِ شاعرانه يا به ‌عبارتي زبانْ ‌شعر» ناميد.