بررسي تأثير تجديد ارزيابي دارايي‌هاي ثابت برخروج از درماندگي مالي حقوقي و واقعي

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه تجديد ارزيابي دارايي‌هاي ثابت با خروج از درماندگي مالي واقعي وحقوقي شركت‌هاي پذيرفته شده در بازارسرمايه ايران (اعم از بورس و فرابورس) است. در اين تحقيق درماندگي مالي حقوقي با استفاده از نسبت مالي مندرج در ماده 141 قانون تجارت و درماندگي مالي واقعي با استفاده از مدل بومي شده كردستاني- تاتلي(1393) محاسبه شده است. در اين راستا ابتدا از بين كليه شركت‌هاي ياد شده كه طي بازۀ زماني1390 تا 1400 نسبت به ارزيابي مجدد دارايي‌هاي ثابت خود اقدام نموده بودند، آنهايي كه دچار درماندگي مالي حقوقي و واقعي بودند، شناسايي و سپس رابطه تجديد ارزيابي با خروج اين شركت‌ها از درماندگي مالي و حقوقي در سال تجديد ارزيابي و تا دو سال بعد از آن با استفاده از رگرسيون لجستيك مورد بررسي قرار گرفت و متغيرهاي عمر شركت، اهرم مالي، بازده دارايي و اندازه شركت نيز به عنوان متغيرهاي كنترل در نظر گرفته شد. نتايج پژوهش نشان مي دهد بين تجديد ارزيابي و خروج از درماندگي مالي حقوقي و واقعي در سال تجديد ارزيابي و عدم شمول درماندگي مالي تا دو سال بعد از تجديد ارزيابي رابطه معناداري وجود دارد.