تحليل مضامين عقلانيت در سند چشم انداز توسعه ميراث فرهنگي و گردشگري كشور

اين پژوهش با هدف شناسايي عقلانيت حاكم بر سند چشم انداز گردشگري ايران صورت گرفته است. برنامه ريزي گردشگري به دليل تحولات حوزه پارادايم هاي فلسفي و جامعه شناختي در دهه هاي اخير، تغييرات قابل توجهي را تجربه نموده است. پژوهش حاضر مبتني بر معرفت شناسي تفسيري مي باشد و به لحاظ روش شناسي در زمره پژوهش هاي كيفي قرار مي گيرد. براي گردآوري و تحليل داده هاي تحقيق از مطالعات آرشيوي و روش تحليل مضمون با هدف اكتشافي استفاده شد. بر اساس يافته هاي تحقيق، عقلانيت ابزاري با 48 مضمون از ميان 71 مضمون شناسايي شده و نظريه متناظر با آن يعني برنامه ريزي خردگرا بر سند چشم انداز گردشگري حاكم بوده است. همچنين شاهد سهم ناچيز مضامين ساير انواع عقلانيت در ميان مضامين احصاء شده مي باشيم. با مقايسه سهم هر يك از انواع عقلانيت آشكار گرديد كه عقلانيت هماهنگ ساز در سند ياد شده مغفول مانده است. به همين دليل، ضرورت بازنگري سند چشم انداز توسعه ميراث فرهنگي و گردشگري ايران با بهره گيري از رويكردهاي نوين برنامه ريزي توسعه گردشگري تبيين گرديد. نتايج پژوهش نشان داد، كاربست عقلانيت هماهنگ ساز به عنوان تركيبي از انواع عقلانيت مي تواند زمينه ساز تحقق اهداف برنامه توسعه گردشگري كشور باشد.