ظرفيت‌سازي اجتماعي و جامعه‌پذيري بحران آب در حوضه آبريز زاينده‌رود (مطالعه موردي استان اصفهان)

زمينه و هدف: ايران با يك‌سوم متوسط بارش جهاني، جزء مناطق خشك جهان محسوب مي شود. استان اصفهان به عنوان استان مهم در ايران از اين امر نيز مستثني نيست. ازاين‌رو تعادل عرضه و تقاضاي منابع آبي در اين استان، به عنوان يك رويكرد مهم، بايستي مدنظر قرار گيرد. تا مسئله كم‌آبي جامعه‌پذير نشود، خشونت جاي مدارا و گفتگو را خواهد گرفت و امنيت اجتماعي ‏جامعۀ مدني به خطر خواهد افتاد. بنابراين بحران آب در اصفهان، بايد جامعه‌پذير يا به اصطلاح اجتماعي شود تا به موضوعي براي انديشيدن تبديل شود. روش تحقيق: در اين پژوهش بر اساس رويه مرسوم در روش نظريه مبنايي، نتايج مربوط به كدگذاري باز داده‌ها و در ادامه كدگذاري گزينشي و محوري ارائه شده است. جهت مطالعات نظري و پيشينه از روش كتابخانه‌اي و ابزارگردآوري داده‌ها از طريق فيش‌برداري، منابع آماري، اسنادي و توصيفي استفاده شده است. بر اساس اصل اشباع نظري خبرگان پژوهش 13 نفر از افرادي هستندكه با موضوع مورد مطالعه آشنايي داشتند. يافته‌ها و نتيجه‌گيري: جذابيت كانون شهري اصفهان براي زندگي و در نتيجه تحولات جمعيتي ناشي از آن، ضعف در نظام تصميم‌گيري و برنامه‌ريزي، عدم توازن منابع و مصارف، بارگذاري بيش از حد بر منابع آبي، خطرات ناشي از خشك‌شدن گاوخوني، فرونشست زمين، تهديد معيشت روستايي و نيز آسيب‌هاي ناشي از مهاجرت در شهرهاي استان، سرايت‌پذيري مسئله به يك معضل اجتماعي، نارضايتي و بحران انتظامي و امنيتي را دربر داشته و در نهايت سياست‌هاي حاكميت همراه با جريان‌هاي اجتماعي، حيات رودخانه زاينده‌رود را با يك مسئله چالشي مواجه نموده و درگيري‌هاي منطقه‌اي و استمرار آن را منجر شده است.