بررسي نقش مكان در ايجاد امنيت اجتماعي (مورد مطالعه: منطقه 20 شهر تهران)

زمينه و هدف: امروزه نوع مكان در كاهش جرم و احساس امنيت مورد توجه انديشمندان و مديران شهري و فرماندهان انتظامي قرار گرفته و موفقيت بالايي براي ايجاد امنيت و اجراي دستورالعمل‌هاي انتظامي داشته است. با توجه به اين موضوع هدف از انجام اين پژوهش بررسي تأثير نقش‌هاي گوناگون مكان در افزايش امنيت اجتماعي منطقه20 شهر تهران است. روش:  پژوهش حاضر از نظر هدف، كاربردي و از نظر روش، يك تحقيق   توصيفي- پيمايشي مي‌باشد. جامعه آماري مورد نظر، شهروندان و كاركنان نيروي انتظامي در منطقه20 شهر تهران مي‌باشند كه شهروندان بر اساس آمار 368285  نفر برآورد شدند. روش‌هاي نمونه‌گيري به‌ صورت نمونه‌گيري تصادفي ساده بود كه بر اساس فرمول كوكران، حجم نمونه 383 نفر انتخاب شد. داده‌ها از طريق ابزار پرسشـنامه در بين جامعه آماري گردآوري شد و پايايي آن از طـريق آزمون آلفاي كرونباخ مورد تائيد قرار گرفته است. همچنين، تأثير مكان به عنوان يك متغير مستقل بر متغير وابسته (افزايش امنيت اجتماعي) با سطح اطمينان 93/0 اثبات شده است.يافته ها و نتيجه گيري: نتايج تحقيق نشان مي دهد كه بيشترين جرائم با توجه به داده ها و بررسي نقش مكان، در مكان هايي با نقش اقتصادي و فرهنگي (مانند پارك) و مناطق متروكه و فرسوده شهري اتفاق مي افتد و امنيت اجتماعي را با چالش مواجه مي‌كند. بنابراين، نوع مكان بر نوسانات جرم و در نتيجه افت و خيز امنيت اجتماعي شهري تأثير مثبت و مستقيم دارد. از اين رو، بررسي نقش مكان و ارتباط متقابل آن با امنيت، سبب تقويت گزارش‌هاي پليس و ثبت جرم مي‌شود و توانايي پليس با بررسي و كشفيات و ايجاد زمينه‌هاي آموزشي پليس متخصص از طريق به‌كارگيري روش‌ها و فنون دقيق‌تر براي شناخت مكان‌هاي امن و غيرامن مي‌تواند بهبود يابد.