تعارض قدرت‌هاي جهاني و نقش ديپلماسي انگليس در مواجهه با گفتمان جنبش جنگل در ايران

هدف اين پژوهش بررسي و تشريح چالش توأمان ديپلماسي انگلستان با ديگر قدرت‌هاي جهاني و با جنبش اجتماعي جنگل در ايران است. در اين بررسي بر تعارضات گفتماني و سياسي بين انگلستان و ديگر قدرت‌هاي درگير در ايران در دو دهه نخست سدهِ بيست تمركز شده است. سپهر سياست در آن شرايط شاهد نقش‌آفرينيِ: انگلستان، روسيه سپس شوروي، آلمان و عثماني و نيز كشمكش‌هاي جنبش‌هاي اجتماعي با آن‌ها در دايره‌ي زنجيره‌هايي از تفاوت و هم‌ارزي و اعتبار‌بخشي يا اعتبار زدايي، مفصل‌بندي مي‌شد. در آن حال جنبش جنگل به رهبري ميرزا كوچك جنگلي با برخورداري از گفتمان سياسي نوين به ارائه نظام معنايي جديد مبادرت ورزيد و با مفصل‌بندي منحصربه‌فرد به غيريت‌سازي پرداخت و با ايجاد هژمون و سلطه‌ي منطقه‌اي خواستار استيلاي نظام جمهوري در ايران گشت. در اين راستا سؤال اساسي پژوهش اين است كه ديپلماسي انگلستان در تعارض هم‌زمان با آلمان و عثماني چگونه گفتمان سياسي جنبش جنگل را به چالش كشانده و نظام معنايي آن را دچار انسداد و توقف ساخته است؟ يافته‌ي پژوهش نشان مي‌دهد رهبران جنبش جنگل گفتمان خود را با به حاشيه راندن متن و معناي گفتماني رقيب و برجسته‌سازي عناصر و معاني گفتمانيِ خود و بر اساس غيريت‌سازي و تضاد با دو گفتمان: پادشاهي- سلطنتي و ماركسيسم- لنينيسم، مفصل‌بندي نمودند؛ اما در وقته‌ي طبيعي‌شدگي با تضاد حوزه‌ي گفتماني و سياسيِ انگلستان مواجه گرديدند، درنتيجهِ تفوق آن‌ها دچار گسست و واژگوني شدند. چارچوب نظريِ اين پژوهش نظريه گفتماني لاكلائو و موفه بوده و با روش كيفي نگارش شده و ماهيت روش پژوهش، تحليلي- توصيفي است.