برسازي فرآيند تصميم گيري سياست خارجي بريتانيا

بريتانيا سال‌ها پس از فروپاشي امپراطوري اش، همچنان از قدرت هاي تأثيرگذار در سياست و روابط بين الملل و از اعضاي مهم در نظم بين المللي معاصر است. با نظر به سوابق طولاني روابط ايران و انگليس و نفوذ هميشه جاري اين كشور در ايران، و  براي تأثيرگذاري بر سياست و روابط بريتانيا با ديگر كشورها و سازمان‌ها به جهت تأمين منافع ملي جمهوري اسلامي ايران، بايد نظام تصميم گيري اين كشور را به خوبي مورد مطالعه و شناخت قرار دهيم تا بتوانيم به الگوي كاملي از مناسبات اين نظام تصميمي دست يابيم. نويسندگان با روش توصيفي تحليلي و بر مبناي گردآوري كتابخانه‌اي، در پاسخ به اين سوال كه تصميم‌گيري در سياست خارجي بريتانيا ذيل چه ساختار و طي چه فرآيندي شكل مي‌گيرد؛ به تبيين عوامل، فرآيند و لايه هاي رسمي و غير رسمي تصميم‌سازي و تصميم‌گيري اين واحد سياسي اقدام نموده و آن‌را تحت يك مدل به تصوير كشيده‌اند. سياست خارجي بريتانيا، فاقد مواد قانوني مكتوب، پرستيژمحور، محرمانه، عملگرايانه و نخبه‌گراست و بدين وسيله  سيستم سياسي، دست تصميم‌گيران را باز گذاشته است تا از كنترل و فشار داخلي معاف بوده و منافع كشور (و در ابتدا منافع نخبه‌ها؛ حتي اگر غير اخلاقي و يا در تضاد با قوانين بين‌المللي باشد) را تأمين نمايد. سياست خارجي دولت بريتانيا و تصميم گيري نهايي، در كابينه با محوريت شخص نخست وزير و با كارگزاري وزارت امور خارجه اين كشور شكل گرفته و تكميل مي شود. نهادهاي رسمي همچون سلطنت و سازمان‌هاي دولتي و امنيتي و نيز عوامل غيررسمي مثل گروه‌هاي فشار و رسانه‌ها به سهم خود بر تصميم‌گيري مؤثرند.