چگونه اخوان المسلمين شكست خورد؟: فرايند قطبي‌ شدن در انقلاب مصر

زماني كه انقلاب مصر در ژانويۀ2011 آغاز شد، اخوان‌المسلمين به عنوان سازمان‌يافته‌ترين و گسترده‌ترين نيروي سياسي در مصر شانس نخست براي جايگزيني رژيم مبارك به حساب مي‌آمد. با اين حال، اخواني‌ها در پايان برهۀ انقلاب طي يك كودتا انقلاب مجدداً به سازماني غيرقانوني بدل شدند. اين مقاله در چهارچوب نظريه بسيج منابع و پارادايم سياست تعارضي تعريف شده و هدف اصلي آن اين است كه با استفاده از تكنيك روشي روايت علي و تمركز بر فرايند قطبي‌شدن در برهۀ انقلابي (2013 2011)، نشان دهد كه چگونه تغييرِ در روابط بين نيروهاي اسلامي، احزاب سكولار و نيروهاي مسلح به عنوان بازيگران اصلي انقلاب مصر زمينه‌ساز شكست نهايي اخوان‌‌المسلمين شده است. مطابق نتايج اين تحقيق، برهۀ انقلابي در مصر از سه مرحله عبور كرده است. در مرحلۀ نخست (25ژانويه تا 11فوريه2011) دوقطبي مبارك/انقلاب غلبه داشته و در مرحلۀ دوم (تا انتخابات رياست‌جمهوري در سال 2012) دوقطبي تثبيت وضعيت/ادامۀ انقلاب در فضاي سياسي شكل گرفت؛ اما آنچه شكست اخوان را امكان‌پذير ساخت، ايجاد دوقطبي اخوان/ضدِّاخوان در مرحلۀ سوم بود كه در آن ارتش به عنوان كنترل‌كننده منبع اسلحه، الازهر و مهم‌ترين احزاب سلفي به عنوان مراكزي مهم در اقتدار حرف زدن از طرف اسلام، و همچنين قاطبۀ گروه‌هاي سكولار كه جوانان آنها نفوذ زيادي در شبكه‌هاي اجتماعي داشتند در يك طرف و اخوان‌المسلمين به تنهايي در طرف ديگر ايستادند. بنابراين، افزون بر اشتباهات خود اخوان‌المسلمين كه در ادبيات تحقيقاتي بيش از همه مورد توجه بوده است، عملكرد ارتش، احزاب سكولار، سازمان الازهر و گروه‌هاي سلفي نيز نقش مهمي در شكست اخوان المسلمين بازي كرده است.