مدل سازي ساختاري تفسيري راهبردهاي ارتقاي اشتغال پذيري كاركنان وظيفه مبتني بر آمايش سرزميني

هدف از انجام پژوهش حاضر، مدل سازي ساختاري تفسيري راهبردهاي ارتقاي اشتغال پذيري كاركنان وظيفه مبتني بر آمايش سرزميني است. شناسايي راهبردهاي ارتقاي اشتغال پذيري كاركنان وظيفه مبتني بر آمايش سرزميني از طريق مصاحبه هاي نيمه ساختار يافته با روش تحليل محتواي كيفي بر پايه تكنيك اشباع نظري و روش نمونه گيري هدفمند با 34 نفر از اساتيد و خبرگان مديريت، اقتصاد و سياست گذاران نيروهاي مسلح انجام گرفت. روايي و پايايي مصاحبه ها به ترتيب با روش روايي محتوايي نسبي و شاخص كاپاي كوهن تاييد شد. كدگذاري مصاحبه ها بااستفاده از نرم افزار 2020MAXQDA منجر به شناسايي 12 راهبرد شد. به منظور سطح بندي راهبردهاي شناسايي شده از نظرات 89 نفر از مسئولان ارشد و كاركنان ستاد كل نيروهاي مسلح و مديران سازمان نظام وظيفه با روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي و به كمك پرسشنامه استفاده شد. روايي و پايايي پرسشنامه به ترتيب با بهره گيري از روايي محتوا و روش آزمون ـ پس آزمون تاييد شد. راهبردهاي شناسايي شده با روش ساختاري تفسيري منجر به تشكيل هشت سطح شد كه بهره گيري بهتر از آمايش سرزميني و آموزش ضمن خدمت اثرگذارترين و بازمهندسي فرآيندها و تحليل زنجيره ارزش اثرپذيرترين عوامل بودند