تحليل روابط ميان هيجان تحصيلي و اشتياق تحصيلي با ميانجيگري خودپنداره در فرزندان ايثارگران آذربايجان شرقي

هدف پژوهش حاضر تعيين رابطه ميان هيجان تحصيلي و اشتياق تحصيلي با ميانجيگري خودپنداره در فرزندان ايثارگران دوره متوسطه استان آذربايجان شرقي بود. طرح پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري شامل 1180 نفر از فرزندان ايثارگران استان آذربايجان شرقي بود كه در سال تحصيلي 98-1397 در مدارس دوره متوسطه مشغول به تحصيل بودند. از ميان آنان 332 نفر براي نمونه به شيوه تصادفي چندمرحله ‌اي انتخاب شدند. براي گرد آوري داده‌ ها از پرسشنامه اشتياق تحصيلي فردريكز و همكاران (2004)، پرسشنامه هيجانهاي تحصيلي پكران و همكاران (2005) و پرسشنامه خودپنداره بك (1978) استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ هاي پژوهش از همبستگي پيرسون، رگرسيون چندمتغيره و تحليل مسير استفاده شد. روابط ميانجي با روش بوت استرپ آزموده شدند. داده‌ ها از طريق نرم ‌افزارهاي SPSS-24  و AMOS-24 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. براساس نتايج به ‌دست آمده، الگوي نهايي برازش خوبي بر داده‌ ها نشان داد. نتايج آزمون بوت استرپ نشان داد كه خودپنداره در رابطه ميان هيجان تحصيلي و اشتياق تحصيلي نقش ميانجي دارد، بنابراين هيجان تحصيلي مثبت به‌ صورت مستقيم و با ميانجيگري خودپنداره با اشتياق تحصيلي رابطه مثبت و معنادار دارد. ميان اشتياق تحصيلي و هيجان منفي، رابطه منفي معنادار وجود دارد كه 23 درصد از واريانس اشتياق تحصيلي به واسطه متغيرهاي هيجان تحصيلي پيش‌ بيني مي ‌شود. بنابراين هيجانهاي تحصيلي مثبت در ميان فرزندان ايثارگران دوره متوسطه اول و دوم استان آذربايجان شرقي با ميانجيگري خودپنداره توانسته است اشتياق تحصيلي آنان را افزايش دهد.