اثربخشي آموزش واقعيت درماني بر الگوهاي ارتباطي خانواده و ناگويي خلقي در دانش‌آموزان ابتدايي

الگوهاي ارتباطي سالم ميان اعضاي خانواده و ناگويي خلقي پايين كودكان موجب افزايش موفقيت دانش آموزان در امر تحصيل مي شود. بر همين اساس، بررسي و مطالعه عوامل اثرگذار بر الگوهاي ارتباطي خانواده و ناگويي خلقي كودكان، به جهت تأثيري كه بر بهداشت رواني افراد دارند، حائز اهميت فراوان است. از اين رو هدف پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي آموزش واقعيت درماني بر الگوهاي ارتباطي خانواده و ناگويي خلقي دانش آموزان پسر پايه ششم ابتدايي بود. روش پژوهش شبه آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل همۀ دانش آموزان پسر پايه ششم ابتدايي شهر تهران در سال تحصيلي 98-1397 بود. به دليل كثرت افراد جامعه آماري، در مرحله نخست از روش نمونه گيري خوشه اي استفاده شد. در مرحله دوم، تعداد 32 نفر به عنوان نمونه انتخابي به روش نمونه گيري تصادفي مشخص و در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. افراد گروه آزمايش به مدت 8 جلسه (يك ساعت) هر هفته يك بار مورد آموزش واقعيت درماني قرار گرفتند. براي گرد آوري داده ها از مقياس ناگويي خلقي تورنتو (2006) و پرسشنامه الگوي ارتباطات خانواده فيتزپاتريك و ريچي (1994) استفاده شده است. براي تجزيه و تحليل داده ها، از روش تحليل كوواريانس استفاده شده است. نتايج نشان داد كه آموزش واقعيت درماني، الگوي ارتباطات خانواده و ناگويي خلقي را بهبود مي بخشد (0/01 p). از اين رو، روش آموزشي مبتني بر واقعيت درماني، براي افزايش الگوي ارتباطات مثبت خانوادگي و كاهش ناگويي خلقي دانش آموزان توصيه مي شود.