مدل‌يابي خودتنظيمي هيجاني دانش آموزان بر اساس فرايندهاي ارتباطي خانواده و سازگاري آموزشگاهي با نقش واسطه اي تاب آوري

اين پژوهش با هدف مدل يابي خودتنظيمي هيجاني دانش آموزان بر اساس فرايندهاي ارتباطي خانواده و سازگاري آموزشگاهي با نقش واسطه اي تاب آوري انجام شده است. روش پژوهش حاضر از نوع همبستگي است كه با استفاده از مدل‌يابي معادلات ساختاري انجام شده است. جامعه آماري پژوهش حاضر 209177 نفر، شامل همۀ دانش آموزان پسر مشغول به تحصيل در دوره دوم دبيرستانهاي تهران در سال تحصيلي 1400-1399 بودند كه بر اساس قاعده استيونز نمونه اي به حجم 385 نفر انتخاب و به پرسشنامه هاي تنظيم شناختي هيجان گارنفسكي و كرايج (2007)، عملكرد خانواده اپشتاين و همكاران (1983)، جو مدرسه زوليگ و همكاران (2009) و تاب آوري كانر و ديويدسون (2003)، پاسخ دادند. نتايج نشان داد كه مدل خودتنظيمي هيجاني براساس فرايندهاي ارتباطي خانواده و سازگاري با مدرسه با نقش اثرگذار تاب آوري از برازشي مطلوب برخوردار است. يافته ها نشان دادند كه اثر مستقيم فرايندهاي ارتباطي خانواده بر تنظيم مثبت هيجان (β=0/420 و0/001=P) و تنظيم منفي هيجان (β=-0/269 و0/001=P) معنادار است، اما اثر مستقيم سازگاري آموزشگاهي بر تنظيم مثبت هيجان(β=0/031 و0/05 P) و تنظيم منفي هيجان (β=0/661 و 0/05 P) معنادار نيست. همچنين نتايج نشان داد كه اثر غيرمستقيم فرايندهاي ارتباطي خانواده بر تنظيم مثبت هيجان(β=0/270 و 0/001=P) و تنظيم منفي هيجان (β=-0/133 و 0/001=P) معنادار است و اثر غيرمستقيم سازگاري آموزشگاهي بر تنظيم مثبت هيجان(β=0/229 و 0/001=P) و تنظيم منفي هيجان (β=-0/113 و 0/001=P) نيز معنادار است. در نتيجه فرايندهاي ارتباطي خانواده و سازگاري آموزشگاهي مي توانند بر خودتنظيمي هيجاني دانش آموزان تأثير داشته باشند.