بررسي الگوي همه‌گيرشناسي و جغرافيايي موارد اقدام به خودكشي در شهر مشهد: 1395

مقدمه: اقدام به خودكشي يكي از مهم‌ترين معضلات بهداشت عمومي است. مطالعه حاضر به بررسي الگوي همه‌گيرشناسي و جغرافيايي اقدام به خودكشي در شهر مشهد در سال 1395 مي‌پردازد.روش كار: در اين مطالعه مقطعي اطلاعات پيش بيمارستاني از مركز اورژانس 115 شهر مشهد و ساير اطلاعات از بخش مدارك پزشكي بيمارستان امام رضا به‌عنوان تنها بيمارستان مرجع جمع‌آوري گرديد. در تجزيه‌وتحليل آماري داده‌ها از روش‌هاي مرسوم آماري استفاده گرديد. به‌منظور بررسى چگونگى توزيع جغرافيايى موارد اقدام به خودكشي از آناليز مكانى در نرم‌افزار Arc GIS استفاده گرديد.يافته‌ها: در مجموع 2،785 فرد كه 64/7% (1801 نفر) آن‌ها را زنان تشكيل مي‌دادند اقدام به خودكشي كرده بودند. بيشترين فراواني اقدام به خودكشي به ترتيب در دو رده سني 15 الي 24 (799 نفر، 39/1%) و 25 الي 34 سال (720 نفر، 35/2%) بوده است. به‌طوركلي افراد متأهل (1635 نفر، 58/7%)، با سطح سواد متوسطه (821 نفر، 29/5%) و شغل خانه‌دار (1186 نفر، 42/6%) بيشترين درصد اقدام به خودكشي‌ها را به خود اختصاص داده بودند. شايع‌ترين روش اقدام به خودكشي مسموميت با داروها بود (1736 نفر، 84/9%). توزيع جغرافيايي اقدام به خودكشي‌ها نشان داد كه بيشترين ميزان اقدام به خودكشي در مناطق شمال شرقي و حاشيه شهر مشهد رخ داده است.نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان داد ميزان بروز اقدام به خودكشي در گروه سني جوان و در زنان بسيار بالاتر از ساير گروه ها است. از طرفي ميزان بروز اقدام به خودكشي در كل افراد و همچنين به تفكيك زنان و مردان در مناطق جغرافيايي مختلف شهر مشهد متفاوت بود.