اثربخشي آموزش مبتني بر نظريه ذهن و روش تيچ بر سطح مهارت‌هاي ارتباطي و تعامل اجتماعي در كودكان طيف اتيسم

مقدمه: در زمينه درمان مشكلات ارتباطي و تعامل اجتماعي كودكان اتيسم، درمان قطعي وجود ندارد امّا راه هاي گوناگوني براي كاهش مشكلات در زمينه هاي اجتماعي، ارتباطي و رفتاري وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش مبتني بر نظريه ذهن و روش تيچ بر بهبود مهارت‌هاي ارتباطي و تعامل اجتماعي كودكان طيف اتيسم انجام پذيرفت.روش كار: روش پژوهش از نوع شبه آزمايشي (پيش آزمون – پس آزمون و كنترل) است.جامعه آماري پژوهش شامل تمامي كودكان طيف اتيسم استان بوشهر در سال 1397 بود. نمونه توسط روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و 45 آزمودني به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه گواه قرار گرفتند (هر گروه 15 نفر). در اين پژوهش از مولفه هاي مقياس درجه‌بندي اتيسم گيليام (گيليام، 1995) استفاده شد. داده‌هاي به‌دست‌آمده با استفاده از نرم‌افزار SPSS-20 و آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيري مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت.نتايج: نتايج تحليل داده‌ها نشان داد كه اثربخشي آموزش مبتني بر نظريه ذهن بر بهبود مهارت‌هاي ارتباطي (F = 34.29, P≤0.001) و تعامل اجتماعي (F = 92/21, P≤0.001) كودكان مؤثر بود. همچنين اثربخشي روش تيچ نيز بر بهبود مهارت هاي ارتباطي (F = 25.01, P≤0.001 ) و تعامل اجتماعي (F = 92/21, P≤0.001) كودكان مؤثر بود و بين دو گروه آزمايشي تفاوت معناداري وجود نداشت.نتيجه‌گيري: روش تيچ و نظريه ذهن مي توانند بر بهبود تعامل اجتماعي كودكان طيف اتيسم موثر باشند. پيشنهاد مي شود جهت افزايش سطح تعاملات اجتماعي كودكان از نظريه ذهن و روش تيچ بيشتر از پيش استفاده شود.