اثربخشي برنامه فرزندپروري مثبت بر رابطه والد-كودك و نشانه‌هاي اختلال در نوجوانان داراي اختلال سلوك

مقدمه: ارتباط والدين با فرزندان مبتلابه اختلال سلوك مي‌تواند باعث مشكلاتي در رابطه آن‌ها با اين فرزندان شود. ازاين‌رو اين پژوهش باهدف بررسي اثربخشي برنامه فرزندپروري مثبت بر رابطه والد-كودك و نشانه‌هاي اختلال در نوجوانان داراي اختلال سلوك انجام شد.روش كار: طرح پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي و به‌صورت پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه مادران داراي دانش‌آموز پسر مبتلابه اختلال سلوك دوره متوسطه منطقه چهار شهر تهران در سال 1398 بودند. نمونه موردمطالعه شامل 34  مادر داراي فرزند مبتلابه اختلال سلوك بود كه به‌صورت نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. از مقياس رابطه والد-كودك (PCRS) و پرسشنامه علائم مرضي كودكان (CSI-4) براي جمع‌آوري داده‌ها استفاده شد. داده‌ها از طريق تحليل كوواريانس تك‌متغيري (آنكوا) و نرم‌افزار SPSS-22 مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفتند.نتايج: نتايج نشان داد كه فرزندپروري مثبت اثر معناداري در رابطه والد-فرزند (F= 9.70, p 0/05) و نشانگان اختلال سلوك (F= 12.52, p 0/05) دارد.نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي اين پژوهش، برنامه آموزشي فرزندپروري مثبت مي‌تواند به‌عنوان يك روش آموزشي مؤثر موجب بهبود رابطه والد-كودك و نشانه‌هاي اختلال در نوجوانان داراي اختلال سلوك شود.