اثربخشي تلفيق درمان شناختي_رفتاري و درمان سيستمي بر كم‌ميلي جنسي در زنان

مقدمه: عدم تمايل به ارتباط جنسي در زنان، سبب بروز آسيب‌هاي روان‌شناختي و هيجاني متعدد در اين افراد و كاهش رضايت زناشويي و افزايش فرسودگي زناشويي مي‌شود. بر همين اساس پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي تلفيق درمان شناختي_رفتاري و درمان سيستمي بر كم‌ميلي جنسي در زنان انجام گرفت.روش كار: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پيگيري دو ماهه بود. جامعه آماري پژوهش شامل زنان با كم‌ميلي جنسي شهر تهران در سال 1397 بود. در اين پژوهش تعداد 24 زن داراي كم‌ميلي جنسي با روش نمونه‌گيري داوطلبانه انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه­هاي آزمايش و كنترل گمارده شدند (در هر گروه 12 زن). زنان حاضر در گروه آزمايش به مدت 8 جلسه طي دوماه به صورت هفته‌اي يك جلسه 90 دقيقه‌اي تحت تلفيق درمان شناختي_رفتاري و درمان سيستمي قرار گرفتند. در اين پژوهش از پرسشنامه‌‌ تمايل جنسي هالبرت (1992) استفاده شد. داده‌هاي حاصل از پژوهش به شيوه تحليل واريانس با اندازه­گيري مكرر با استفاده از نرم‌افزار آماري 23SPSSتجزيه و تحليل شد. اندازه اثر پژوهش 81 درصد بود.نتايج: نتايج نشان داد كه تلفيق درمان شناختي_رفتاري و درمان سيستمي بر كم‌ميلي جنسي در زنان تأثير معنادار دارد (p 0/001). بدين صورت كه اين درمان توانسته منجر به كاهش كم‌ميلي جنسي در زنان شود. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج پژوهش حاضر، تلفيق درمان شناختي_رفتاري و درمان سيستمي با بهره‌گيري از فنون تصحيح و جايگزيني انتظارات غيرواقعي، آموزش ريلكسيشن و خيال‌پردازي جنسي، اولويت‌بندي كردن مشكلات فردي و ارتباطي، بازسازي شناختي و تغيير نگرش منفي نسبت به مسايل جنسي، شناخت افكار ناكارآمد و تحريفات شناختي و آموزش انواع شيوه‌هاي مقاربت، مي‌تواند يك درمان كارآمد جهت كاهش كم‌ميلي جنسي زنان به شمار رود.