اثربخشي درمان مبتني بر خودشفقتي بر پرخاشگري و تاب‌آوري دانش‌آموزان دختر مبتلا به اختلال نافرماني مقابله‌اي

مقدمه: اختلال نافرماني مقابله‌اي، آسيب‌هاي روان‌شناختي، هيجاني و تحصيلي فراواني براي دانش‌آموزان ايجاد مي‌كند. بر همين اساس پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان مبتني بر خودشفقتي بر پرخاشگري و تاب‌آوري دانش‌آموزان دختر مبتلا به اختلال نافرماني مقابله‌اي انجام گرفت.روش كار: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش شامل دانش‌آموزان دختر مبتلا به اختلال نافرماني مقابله‌اي شهر تهران در سال تحصيلي 98-1397 بود. در اين پژوهش تعداد 30 دانش‌آموز دختر مبتلا به اختلال نافرماني مقابله‌اي با روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه هاي آزمايش و گواه گمارده شدند (هر گروه 15 دانش‌آموز). گروه آزمايش مداخله درمان مبتني بر خودشفقتي را طي دو و نيم ماه در 10 جلسه 75 دقيقه‌اي دريافت نمودند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه ارزيابي سلامت روان كودكان و نوجوانان، پرسشنامه پرخاشگري و پرسشنامه تاب‌آوري بود. داده‌هاي حاصل از پژوهش به شيوه تحليل كوواريانس چندمتغيري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.نتايج: نتايج نشان داد كه درمان مبتني بر خودشفقتي بر پرخاشگري و تاب‌آوري دانش‌آموزان دختر مبتلا به اختلال نافرماني مقابله‌اي تأثير معنادار دارد (p 0/001). بدين صورت كه اين درمان توانسته منجر به كاهش پرخاشگري و افزايش تاب‌آوري دانش‌آموزان دختر مبتلا به اختلال نافرماني مقابله‌اي شود.نتيجه‌گيري: يافته‌هاي پژوهش حاضر بيانگر آن بودند كه درمان مبتني بر خودشفقتي با بهره‌گيري از فنوني همانند آموزش آگاهي از تجربيات مثبت و منفي، ايجاد تجربه‌هاي مثبت از طريق تجسم ذهني، آموزش ابراز شفقت و اصلاح رفتار از طريق تقويت كننده‌هاي محيطي مي‌تواند به عنوان يك درمان كارآمد جهت كاهش پرخاشگري و بهبود تاب‌آوري دانش‌آموزان مبتلا به اختلال نافرماني مقابله‌اي مورد استفاده قرار گيرد.