مقايسه اثر دو نوع تمرين تناوبي و تداومي بر فاكتور تمايز رشد 15، عملكرد سلولهاي بتاي پانكراس و مقاومت به انسولين در زنان مبتلا به ديابت نوع 2

مقدمه: فعاليت ورزشي باعث افزايش مصرف گلوكز مي شود و يك شيوه موثر براي كنترل بيماري ديابت مليتوس مي باشد. هدف از پژوهش حاضر بررسي اثر تمرين تناوبي و تداومي بر فاكتور تمايز رشد 15، عملكرد سلول هاي بتاي پانكراس و مقاومت به انسولين زنان مبتلا به ديابت نوع 2 مي باشد.روش كار: 45 زن مبتلا به ديابت نوع دو، با ميانگين سن 3.11 ±38.69 و قند خون ناشتاي 1.25 ±9.78 ميلي مول بر ليتر به طور تصادفي به سه گروه تمرين تداومي، تناوبي و كنترل تقسيم شدند. تمرين تداومي شامل دوازده هفته، 3 جلسه در هفته از 50 تا 75 درصد ضربان قلب بيشينه بود. تمرين تناوبي دوازده هفته، 3 جلسه در هفته و از 75 تا ۹0 درصد ضربان قلب بيشينه ادامه يافت. قبل و بعد از مداخله نمونه گيري انجام گرفت. از آزمون تي وابسته براي مقايسة تغييرات درون گروهي و از تحليل كواريانس براي مقايسه بين گروهي استفاده شد.نتايج: طبق نتايج آماري در گروه تداومي كاهش معنادار GDF-15 در پس آزمون نسبت به پيش آزمون ديده شد و در گروه تناوبي افزايش GDF-15 مشاهده گرديد. در هر دو گروه اختلاف معنادار بين ميانگين مقاومت به انسولين در پيش آزمون و پس آزمون نسبت به گروه كنترل وجود داشت. در گروه تداومي و تناوبي اختلاف معنادار بين ميانگين عملكرد سلول هاي بتا در دوره‌هاي قبل و بعد نسبت به گروه كنترل وجود داشت(0.05= P).نتيجه گيري: يك دوره تمرينات تناوبي و تداومي در بهبود عملكرد سلول هاي بتا،كاهش گلوكز خون و  بهبود مقاومت به انسولين مؤثر است.