اثربخشي آموزش گروهي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد (ACT) بر دلبستگي، صميميت و رضايت جنسي در زنان مبتلا به بي ميلي جنسي

مقدمه: بي ميلي جنسي يكي از شايع ترين اختلالات جنسي در زنان است كه زمينه ساز بروز بخش عمده اي از نارضايتي هاي زناشويي و كاهش صميميت بين زوجين مي باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش گروهي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر دلبستگي، صميميت و رضايت جنسي در زنان مبتلا به بي ميلي جنسي انجام شد.روش: روش تحقيق نيمه تجربي جامعه آماري متشكل از تمامي زنان متاهل شهر نجف آباد در سال 1398 بود. تعداد 40 نفر با توجه به معيارهاي ورود و خروج، با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و بصورت تصادفي در گروه ها جايگذاري شدند. ابزار به كار رفته در اين پژوهش پرسشنامه سبك هاي دلبستگي كولينز و ريد (1996)، پرسشنامه صميميت زناشويي تامپسون و واكر (1983) و شاخص عملكرد جنسي زنان روزن و همكاران (2000) بودند. جهت تحليل نتايح از آزمون تحليل كواريانس چند متغيره در سطح معناداري (0.05=α) با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 25 انجام شد.يافته ها: نتايج بدست آمده نشان داد كه مداخلات آموزش گروهي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد توانسته تاثير معناداري بر بهبود ميانگين صميميت زناشويي (0.001 P) و رضايت جنسي (0.001 P) داشته باشد. همچنين اين مداخلات بر بهبود ميانگين سبك هاي دلبستگي ايمن (0.001 P)، ناايمن اجتنابي (0.05 P) و ناايمن دوسوگرا (0.001 P) نيز اثربخشي معناداري داشتند.نتيجه گيري: با توجه به اثربخشي معنادار آموزش گروهي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر متغيرهاي پژوهش، به نظر ميرسد اجراي اين روش گروه درماني در سطوح گسترده جامعه مي تواند سلامت روان زنان جامعه را بهبود بخشد.