اثربخشي آموزش خودمهرباني بر مدرسه‌هراسي دانش‌آموزان دوره متوسطه

مقدمه و هدف: دانش‌آموزان سرمايه‌هاي اصلي هر جامعه‌اي به شمار مي‌روند كه قادرند با عملكرد تحصيلي موفق، زمينه را براي پيشرفت جوامع مهيا سازند. بر اين اساس پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش خودمهرباني بر مدرسه‌هراسي دانش‌آموزان دوره متوسطه انجام گرفت.روش كار: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش شامل دانش‌آموزان دوره متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصيلي 99-1398 بود. در اين پژوهش تعداد 40 دانش‌آموز با روش نمونه‌گيري خوشه اي چندمرحله اي انتخاب و با گمارش تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه گمارده شدند (هر گروه 20 دانش‌آموز). گروه آزمايش مداخله آموزش خودمهرباني (جرمر، 2009) را طي يك ماه در 7 جلسه 60 دقيقه‌اي دريافت نمودند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه مدرسه‌هراسي بود. داده‌هاي حاصل از پژوهش به شيوه تحليل كوواريانس با استفاده از نرم‌افزار SPSS23 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه آموزش خودمهرباني بر مدرسه‌هراسي دانش آموزان دوره متوسطه تأثير معنادار دارد (p 0.001). بدين صورت كه اين مداخله توانسته منجر به كاهش مدرسه‌هراسي (0.48) دانش آموزان دوره متوسطه شود.نتيجه‌گيري: يافته‌هاي پژوهش حاضر بيانگر آن بودند كه آموزش خودمهرباني با بهره‌گيري از فنوني همانند آشنايي با مفهوم ذهن‌آگاهي، پذيرش هيجانات، رويارويي با هيجانات، مهارت مسئوليت پذيري فردي و خودآگاهي مي‌تواند به عنوان يك روش كارآمد جهت كاهش مدرسه‌هراسي دانش آموزان دوره متوسطه مورد استفاده قرار گيرد.