بررسي رابطه تاب‌آوري‌ و تعارضات زناشويي زوجين در دوران فاصله‌گذاري اجتماعي شيوع ويروس كرونا

مقدمه: شرايط كرونا همه ابعاد زندگي را تحت تاثير قرار داده است كه از جمله آنها ارتباط زناشويي است. پژوهش حاضر با هدف تعيين ميزان ارتباط تاب آوري و تعارضات زناشويي زوجين ايراني در دوران فاصله گذاري اجتماعي شيوع ويروس كرونا در سال 1399 انجام شد.روش كارروش اين پژوهش توصيفي و از نمونه طرح‌هاي همبستگي بود. جامعه پژوهش حاضر زوجين در دوران فاصله گذاري اجتماعي شيوع ويروس كرونا سال 1399 مي باشد كه با توجه به نوع تحقيق، حجم نمونه آماري 100 نفر كه برابر  50 زوج تعيين گرديد و با استفاده از روش نمونه گيري خوشه‌اي تصادفي از بين جامعه آماري انتخاب شد. ابزار پژوهش پرسشنامه‌هاي تاب آوري كانر و ديويدسون (2003) و تعارضات زناشويي ثنايي ذاكر و براتي (1387) بود. اطلاعات گردآوري شده با بكار‌گيري تحليل همبستگي پيرسون  و رگرسيون همزمان در نرم افزار spss23 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.نتايجنتايج مطالعه نشان داد تاب‌آوري و مولفه‌هاي آن با تعارضات زناشويي رابطه منفي دارند، در مجموع هرچه تاب‌آوري و مولفه كنترل بيشتر باشد مقدار تعارضات زناشويي كمتر است.نتيجه گيريبا توجه به نتايح بهتر است زوجين در دوران فاصله گذاري اجتماعي شيوع ويروس كرونا با همسر خود منعطف‌تر برخورد نمايند تا كمتر در دام تعارضات زناشويي افتند.