اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و مقايسه آن با درمان شناختي رفتاري بر راهبردهاي نظم جويي شناختي هيجان بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك پذير

مقدمه: تحقيقات نشان داده اند كه بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك پذير در تنظيم هيجاني خود مشكل دارند؛ بنابراين پژوهش حاضر با هدف اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و مقايسه آن با درمان شناختي رفتاري بر راهبردهاي نظم جويي شناختي هيجان بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك پذير انجام شد.روش كار: نيمه تجربي از نوع پيش آزمون-پس آزمون و پيگيري با گروه هاي تجربي و كنترل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك پذير مراجعه كننده به مطب‌هاي شخصي پزشكان شهرستان سميرم مي‌باشد. حجم نمونه 45 نفر بودند كه به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و به طور تصادفي ساده به سه گروه تقسيم شدند (دو گروه درمانگري تحت درمان CBT, ACT و گروه كنترل).نتايج حاصل از گردآوري داده‌ها با روش‌هاي تحليل كوواريانس و آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و آزمون تعقيبي LSD استفاده شد.نتايج: نتايج پژوهش نشان داد درمان شناختي رفتاري بر همه ابعاد نظم جويي شناختي هيجان تأثير معناداري دارد (0.001 p)؛ همچنين درمان مبتني بر پذيرش و تعهد نيز بر همه ابعاد نظم جويي شناختي هيجان بجز در مؤلفه‌هاي پذيرش، نشخوار، ديدگاه گيري و فاجعه سازي تأثير معناداري دارد (0.001 p)؛ بين اثربخشي درمان‌هاي شناختي رفتاري و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر راهبردهاي نظم جويي شناختي هيجان تفاوت معني داري مشاهده نشد (0.001 p).  نتيجه گيري: به نظر مي رسد هر دو رويكرد مي تواند نقش مهمي در درمان نظم جويي شناختي هيجان بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك پذير دارد.