اثربخشي درمان گروهي مبتني بر ذهن‌آگاهي با توجه به تعديل طرحواره‎هاي ناسازگار اوليه در كاهش اعتياد به اينترنت نوجوانان دختر دبيرستاني

مقدمه: مطالعات مداخله اي مختلفي با هدف كاهش اعتياد به اينترنت نوجوانان انجام شده است، اما پژوهشي كه به سنجش اثربخشي درمان ذهن آگاهي مبتني بر تعديل طرحواره‎هاي ناسازگار  پرداخته باشد، مغفول مانده استاين پژوهش با هدف  سنجش  اثربخشي درمان گروهي مبتني بر ذهن‌آگاهي با توجه به تعديل طرحواره‎هاي ناسازگار اوليه در كاهش اعتياد به اينترنت نوجوانان دختر دبيرستاني  انجام شد.روش كار: اين پژوهش از نوع شبه آزمايشي و با استفاده از طرح پيش آزمون- پس آزمون - پيگيري با گروه گواه انجام شد. جامعه پژوهش متشكل از تمامي‎دختران نوجوان  مدارس متوسطه شهر تهران در سال 1398 بودند. نمونه اين مطالعه 30 دختر نوجوان بودند كه به شيوه نمونه گيري هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در دو گروه آزمايشي و گروه گواه (هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسشنامه اعتياد به اينترنت كيمبرلي يانگ‌ (1998) بود. براي گروه آزمايش، درمان مبتني بر ذهن‌آگاهي با توجه به تعديل طرحواره‎هاي ناسازگار اوليه (يانگ و مارتين، 2010، تيزدال و همكاران، 2012) در 8 جلسه 90 دقيقه اي برگزار گرديد، اما گروه گواه مداخله اي دريافت نكرد. براي تحليل داده ها از آزمون هاي تحليل كوواريانس چند متغيري و تك متغيري استفاده گرديد.نتايج: نتايج حاكي از آن بود كه درمان مبتني بر ذهن‌آگاهي باعث  كاهش اعتياد به اينترنت و ابعاد آن (صرف زمان بيش از حد، وابستگي براي كسب آرامش رواني، غفلت از زندگي اجتماعي، كنترل عملكرد و غفلت از وظايف شغلي تحصيلي) در مرحله پس آزمون و همين ابعاد به جز غفلت از وظايف شغلي تحصيلي دوره پيگيري شده بودند (0.01 ‌p).نتيجه گيري: با توجه به نتايج به دست آمده توصيه مي گردد روان شناسان و مشاوران از اين دو رويكرد درماني جهت كاهش اعتياد به اينترنت نوجوانان دختر استفاده نمايند.