بررسي سير گفتمان امويان بعد از حادثه كربلا براساس نظريه لاكلا و موفه

واگرايي و عدم‌ سنخيت جريان اموي و اهل بيت(ع) بعد از كربلا زمينه‌هاي تقابل گفتماني را در ابعاد گفتاري و عملي  افزايش داد، اين امر از يك سو به تغيير ساختارگفتمان هژموني يافته امويان انجاميد و از سويي ديگر منجر به تعميق دستاوردهاي قيام كربلا شد. در پژوهش حاضر تلاش بر آن است تا ضمن ارائه كنش‌هاي امويان دررويارويي با اسراء كربلا، با استفاده از نظريه گفتماني لاكلا و موفه كه ابعاد گفتمان را گفتاري و رفتاري مي‌داند به اين پرسش ‌ها پاسخ داده شود كه در تقابل دو جريان مذكور چه عللي منجر به تغيير رويه گفتمان حاكم شده و گفتمان حاكم براي برون‌رفت از اين چالش چه شيوه‌هاي اتخاذ مي‌كند؟ يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد درهم ريختگي ثبات معناي گفتمان اموي در فضاي رقابتي با گفتمان اهل ‌بيت(ع) بعد از كربلا موجب بي‌قراري گفتمان اموي و تغيير رويه از گفتمان مسلط به گفتمان تعامل و مماشات جهت برون رفت از چالش ‌هاي مورد تهديد حاكميت شد.