تحليل قابليت اعتماد طراحي ضخامت روكش بر اساس آيين‌نامه روسازي ايران

در اين تحقيق، كفايت روش مورد توصيه آيين‌نامه روسازي آسفالتي راه‌هاي ايران (نشريه 234) به‌منظور طراحي روسازي مورد بررسي قرار مي‌گيرد. روشي بر مبناي قابليت اعتماد براي بهبود طراحي بر اساس اين آيين‌نامه پيشنهاد گرديد. براي مقايسه دو روش، داده‌هاي ترافيك عبوري و وضعيت روسازي محور قم-سلفچگان جمع‌آوري شد. براي در نظر گرفتن عدم قطعيت در طراحي، مناسب‌ترين توزيع احتمال هر متغير به كمك آزمون اندرسون-دارلينگ تعيين گرديد. مطابق نتايج به‌دست‌آمده، نشريه 234 سطح اطمينان روسازي را حدود 20 درصد بيشتر از روش پيشنهادي محاسبه مي‌كند. همچنين در سطح اطمينان برابر نيز اين آيين‌نامه ضخامت روكش موردنياز را حدوداً نيمي از مقدار محاسبه شده در روش پيشنهادي به دست مي آورد. در ادامه روش‌هاي مختلف قابليت اعتماد با يكديگر مقايسه گرديد. روش Sampling با احتمال شكست بيشتري نسبت به روش FORM ضخامت روكش موردنياز را به دست آورده و درنتيجه به‌صورت محافظه‌كارانه‌تري ضخامت روكش را طراحي مي كند. براي بررسي دقت نرم‌افزار Rtx، شبيه‌سازي مونت‌كارلو در زبان برنامه‌نويسي R انجام شد. با مقايسه نتايج اين دو حالت مشاهده گرديد نرم‌افزار Rtx در سطح اطمينان كمتري نسبت زبان برنامه نويسي R طراحي روكش را انجام مي دهد.