ﺑﺮرسي ﻣﻘﺎوﻣﺖ و دوام ﺑﺘﻦﻫﺎي ﺑﺎزﻳﺎفتي و ﻣﻌﻤﻮلي در ﭼﺮﺧﻪﻫﺎي ذوب و اﻧﺠﻤﺎد

به علت افزايش تقاضا براي ساخت سازه هاي بتني و از طرفي محدود بودن منابع اوليه و نگراني هاي زيست محيطي ناشي از برداشت بي رويه از منابع زمين، بتن بازيافتي مورد توجه قرار گرفته است. بتن بازيافتي حاوي سنگدانه هاي انواع بتن ها و مصالح ساختماني كه به دليل فرسودگي و پايان عمر مفيدشان و يا بر اثر جنگ و سوانح طبيعي تخريب شده اند، مي باشد. با توجه به گستردگي منابع بتن هاي بازيافتي و عدم شناخت از آن ها و از طرفي نتايج متناقض محققين در مورد خصوصيات بتن بازيافتي لازم مي باشد تحقيقات گسترده تري پيرامون آن انجام گيرد. در اين تحقيق مقاومت و دوام بتن بازيافتي بعد از اعمال چرخه هاي ذوب و انجماد بررسي شد و با بتن طبيعي مورد مقايسه قرار گرفته است. با استفاده از سنگدانه هاي بازيافتي حاصل از تخريب ضايعات بتني، آزمونه هاي بتني در سه گروه RC، RN و NC كه به ترتيب شامل 100، 50 و 0 درصد سنگدانه بازيافتي بودند، با دو نسبت 45 و 55 درصد آب به سيمان ساخته شدند. در مجموع 57 آزمونه بتني براي آزمايش خمشي (مكعبي 10×10×50 سانتيمتري) فشاري و كششي (استوانه اي10×20 سانتيمتري) و امواج فراصوتي (مكعبي 7×7×40 سانتيمتري) ساخته شد. بعد از اتمام چرخه هاي ذوب و انجماد مطابق استاندارد ASTM C666، آزمايش هاي تعيين مدول الاستيسيته و مقاومت فشاري ،كشش غير مستقيم و خمش تك نقطه اي روي آزمونه ها انجام شد. جذب آب سنگدانه هاي بازيافتي بيشتر از سنگدانه هاي طبيعي اندازه گيري شده است. بتن بازيافتي بعد از اعمال چرخه ذوب و انجماد كاهش در مقاومت فشاري، خمشي و كششي و مدول الاستيسيته را تجربه نموده است. و با افزايش درصد جايگزيني سنگدانه هاي بازيافتي ميزان اين كاهش بيشتر مشاهده شده است. افت مدول ديناميكي نسبي در پايان چرخه ها براي بتن بازيافتي كمتر بوده است كه نشان دهنده دوام مناسب تر آن در برابر چرخه ذوب و انجماد مي باشد. بتن با جايگزيني 50 درصد سنگدانه بازيافتي، دوام و مقاومت مشابهي با بتن طبيعي داشته است و در بتن هاي بازيافتي، افزايش درصد جايگزيني سنگدانه هاي بيش از اين مقدار توصيه نمي شود