تاريخ‌نگاري بناكتي؛ ويژگي‌ها، روش‌شناسي

در تحقيق حاضر به واكاوي تاريخ‌نگاري بناكتي، مورخ واپسين دهه‌هاي عصر ايلخاني پرداخته شده است. بر اين اساس، نگارندۀ مقالۀ حاضر در پي پاسخ دادن به اين پرسش اصلي است كه روش‌شناسي تاريخ‌نگاري بناكتي بر چه اصول و قواعدي استوار است و نسبت آن با بينش تبييني-انتقادي بر پايۀ انصاف تاريخي چيست؟ يافته‌هاي تحقيق مبتني بر روش تاريخي نشان مي‌دهد كه: بناكتي در روش تاريخ‌نگارانۀ خود در بخش پيشاايلخاني، نزديكي بيشتري به بينش  تبييني- انتقادي دارد؛ مسئله‌اي كه در بخش پساايلخاني از آن فاصله گرفته و به بينش توصيفي نزديك شده‌ است. بدين ‌روي، آنچه مهم‌ترين ويژگي پايدار روش‌شناسي بناكتي در  تاريخ‌نگاري او در هر دو دوره است، از يك سو، تلاش وي در اجتناب از تعصب و جانب‌داري و نزديكي به انصاف تاريخي و از سوي ديگر، جهان‌نگري و طرح مباحث ملل مختلف در قالب تاريخ‌ جهاني، نياميختگي آن با غيرواقعيت‌ها، اعم از افسانه و خرافه، نزديك ساختن تاريخ به حكمت و بينش هويت‌گرايانه به تاريخ و تلاش براي تداوم و تقويت هويت ايراني است.