اثربخشي داستان هاي اجتماعي بر برخي ويژگي هاي نحوي گفتار كودكان مبتلا به اُتيسم

كودكان اُتيسم در تعاملات اجتماعي و در توليد و درك ساختارهاي زباني مشكل دارند. هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي داستان‌هاي اجتماعي بر برخي ويژگي‌هاي نحوي گفتار كودكان مبتلا به اُتيسم بود. اين پژوهش مداخله اي نيمه تجربي تك گروهي و طرح آن به صورت پيش‌آزمون و پس‌آزمون بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه كودكان با اختلال طيف اُتيسم در مركز اُتيسم سينا در سال تحصيلي 1398 در شهر قزوين بود كه از بين آن‌ها 10 دختر و پسر 7 تا 15ساله داراي اُتيسم سطح 1(نيازمند حمايت) به عنوان نمونه آماري و به صورت نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. اساس كار پژوهش بِراون (1973) و با نظر بر تِك و نايگلس (2014) بود. در پيش‌آزمون 50 نمونه زباني از گفتار توصيفي و گفتار خودانگيخته هر كودك از طريق داستان‌هاي زنجيره‌اي كودكان استثنايي (مريم دريانورد، 1398 و 1399) و كارت‌هاي مصور كه شامل مقوله‌هاي نحوي بود در طي1 ساعت گرفته شد. در پس‌آزمون نيز همين روش انجام شد. داستان‌هاي اجتماعي بر اساس گِري (1993) طراحي و تنظيم شد. اين كودكان برنامه مداخله‌اي را طي 10 جلسه انفرادي 30 الي 45 دقيقه‌اي دريافت كردند. اين مطالعه‌ ‌در طي‌ 3 ماه انجام شد. مشكلات نحوي در گفتار اين كودكان پس از ثبت گفتار توصيفي و گفتار خودانگيخته مورد بررسي قرار گرفت. داده‌هاي جمع‌آوري شده در اين مطالعه بر اساس آزمون ويلكاكسون در نرم افزار SPSS نسخه 22 تحليل شد. نتايج تحليل ويلكاكسون نشان داد كه داستان‌خواني سبب بهبود برخي مهارت‌هاي نحوي گفتار كودكان اُتيسم شد (0/05 ˂p). برمبناي نتايج مطالعه، روايت داستان‌هاي اجتماعي برخي مشكلات نحوي گفتار كودكان اُتيسم از جمله كاربرد افعال ربط، مركب، لازم، متعدي، كمكي، منفي،‌ حال ساده و استمراري و گذشته ساده را بهبود مي بخشد.